niedziela, 11 maja 2014

More Than famous || Rozdział 27

"There's nothing left I used to cry,
My inspiration has run dry
That's what's goin' on
Nothing's fine. I'm torn..."


~.~
Wieczorem wyszliśmy do klubu. Wiedziałem, że Alice nie bardzo chciała tam iść, ale to był jedyny sposób, aby czegoś się o niej dowiedzieć. Ten Natt jest jedyną znajomą mi osobą, która prawdopodobnie zna jej przeszłość. Lyn powiedziała, że klub nie jest daleko i nie ma sensu brać taksówki. Gdy wyszliśmy, zaczęło się ściemniać. Nie wiem czy miało to sens, ale miałem wrażenie, że gdy trzymam Lyn za rękę, staje się pewniejsza siebie. Oczywiście za każdym razem, kiedy ją dotykałem, spotykałem się ze złowrogim spojrzeniem Danielle, Eleanor, czy Perrie. Teraz też trzymałem Alice za rękę, jednak musiałem ją puścić, gdy wpadła na mnie jakaś mała dziewczynka. Czy dzisiaj każdy musi na mnie wpadać? Dobrze, że tym razem nie skończyło się to upadkiem. Spojrzałem się na dziewczynkę. Przypominała mi kogoś i to nawet bardzo. Te same czekoladowe oczy, ciemne włosy i oliwkowa cera. Gdybym nie znał Alice i dziewczynka nie byłaby z mamą, pomyślałbym, że to córka Lyn. Była dosłownie jej młodszą kopią.
-Hej mała, uważaj. -uśmiechnąłem się do małej brunetki.
-Przepraszam, ja nie zauważyłam Pana. -odpowiedziała słodkim głosem dziewczynka.
-W porządku. -uśmiechnąłem się do niej i lekko odwróciłem w bok. Nie wiem czemu miałem potrzebę zobaczenia Alice. Jednak, gdy odwróciłem się, nie było jej koło mnie, gdzie przed chwilą stała. Rozejrzałem się i zobaczyłem ją z tyłu. Czemu ona tam stanęła?
-Angel, musimy już iść. Twoja mama czeka, nie chcę aby mnie zwolniła. -odpowiedziała kobieta, która z nią była. A więc to nie jest jej mama, tylko pewnie opiekunka. Dziewczynka odeszła, a ja podszedłem do Lyn. Miała podobną minę do tej, gdy zobaczyła Natt'a. Może tą dziewczynkę też znała?
-Wszystko w porządku? -spytałem delikatnie, próbując wyczytać coś niezrozumiałego w jej twarzy. Było tam coś przypominającego smutek, tęsknotę, żal, współczucie.
-Tak. -pokiwała twierdząco głową, jednak wiedziałem, że kłamie.
-Chodź. -złapałem ją za rękę. Po chwili doszliśmy do klubu. Bez problemu znaleźliśmy się w środku. Już przy samych drzwiach dobiegła nas głośna muzyka i ten charakterystyczny zapach spoconych osób. Usiedliśmy przy jednym z wolnych stolików. Po chwili przyszedł do nas ten cały Natt. Mimowolnie skrzywiłem się na jego widok. Nie znam go zbyt dobrze, ale nie lubię go. Tak po prostu, bez powodu. Najbardziej wkurzyło mnie to, że witając się z Alice, musiał ją przytulić. Nie podobało mi się to, że ją dotykał. W dodatku usiadł koło niej, co wywołało u mnie jeszcze większą złość, ale powstrzymałem się, nie zacząłem krzyczeć. Jedynie aby zrobić mu na złość, przytulałem Lyn i od czasu do czasu pozwalałem sobie na to, aby musnąć kącik jej ust. Sama nie sprzeciwiała się, więc może też chciała mu dopiec. Widziałem jak ten chłopak patrzył się na nią. Co chwila posyłał jej dziwne spojrzenia i uśmiechy. Zachowywał się tak, jakby wcale mnie tu nie było. Nawet próbował poderwać ją jakimiś tandetnymi tekstami typu „jak ty się zmieniłaś, byłaś ładna, a jesteś jeszcze ładniejsza”. Widziałem jak na te wszystko komplementy Lyn się uśmiechała. Najchętniej siedziałbym przy niej przez cały wieczór, aby mieć pewność, że Natt skończy swoje zaloty tylko na tekstach. Jednak jestem tylko człowiekiem i też muszę korzystać z toalety.
-Zaraz przyjdę. -szepnąłem na ucho Lyn i odszedłem od stolika. Odwróciłem się przez ramię, sprawdzając, czy aby Natt nie przysuwa się do niej. Tylko by spróbował ją tknąć!
~.~
-Zatańczysz? -spytał się Natt, na co z chęcią się zgodziłam. Nie lubiłam siedzieć w klubie przy stoliku. Oczywiście Harry nie poprosiłby mnie do tańca. Dla niego zabawa w klubie to siedzenie przy stoliku i powolne picie drinka. Za każdym razem tak się zachowywał i teraz też. Dlatego też, od razu gdy Nathan mi zaproponował taniec, wstałam i poszłam z nim na parkiet. Kołysaliśmy się w rytm szybkiej melodii przez kilka minut. Gdy zmieniła się piosenka na nieco wolną, wiedziałam, że nie jest to dobry pomysł, aby tańczyć z Natt'em przytulańca.
-Duszno tutaj, muszę wyjść na zewnątrz. -powiedziałam do chłopaka, aby przerwać nasz taniec. Nathan coś mi odpowiedział, jednak nie usłyszałam co przez głośną muzykę. Wyszłam na zaplecze klubu, a Natt zaraz za mną. Oparłam się o nie za wysoki murek i próbowałam uspokoić mój przyśpieszony od tańca oddech.
-Więc oni nie wiedzą? -wiedziałam, że w końcu zacznie ten temat. To było nieuniknione.
-Tak, jak widzisz. Dzięki, że się nie wygadałeś. -posłałam mu wdzięczny uśmiech.
-Nie ma sprawy. Trochę się zdziwiłem, jak przeczytałem tego sms'a od Ciebie. W końcu Harry jest twoim chłopakiem, nie sądzisz, że powinien wiedzieć? -Natt stanął obok mnie i wyjął z kieszeni paczkę papierosów, po czym odpalił jednego. Od kiedy on pali? Zawsze był przeciwny wszelkiego rodzaju używkom.
-Może i powinien, ale jest moim chłopakiem, nie Beccy. To dotyczy jej tajemnicy, nawet boję się zapytać jej, czy mogłabym komukolwiek powiedzieć. -wyjaśniłam mojemu byłemu chłopakowi. On pokiwał jedynie głową, że zrozumiał moje słowa.
-Jesteś szczęśliwa? -spytał po chwili milczenia, wypuszczając dym z płuc.
-Zależy, jak na to patrzeć. Z jednej strony tak, z drugiej nie. -odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Cieszyłam się, że przynajmniej w tej sprawie nie musiałam kłamać. -A ty? -spytałam po chwili namysłu.
-Cóż, trudno powiedzieć. Wciąż jestem sam, moi rodzice mieli śmiertelny wypadek cztery miesiące temu, ale poza tym wszystko inne się układa. Studiuję, nadal śpiewam i gram. Często wieczorami gram w różnych klubach. Całkiem nieźle płacą, więc nie jest źle. -zaśmiał się na ostatnie zdanie. Chyba właśnie to mi się w nim najbardziej podobało. Nawet w najgorszej sytuacji potrafił znaleźć coś pozytywnego.
-Przykro mi, jeśli chodzi o rodziców. -na prawdę było mi przykro. Mama Natt'a była najwspanialszą kobietą na świecie.
-Nie przejmuj się tym. -powiedział, gdy zobaczył moją smutną minę. -Ja już się z tym pogodziłem, nie rozmawiajmy o tym. Więc, czemu z jednej strony jesteś szczęśliwa, a z drugiej nie? -wrócił do mojego tematu. -Kim on dla Ciebie właściwie jest? Co do niego czujesz? Przepraszam, że tak się dopytuję, ale widzę, że coś jest nie tak. Może i zachowujecie się jak normalna para, ale coś jest w waszych spojrzeniach. Raz patrzysz na niego z miłością, a raz ze smutkiem. -zaczął wymieniać swoje spostrzeżenia, a ja wypuściłam powietrze z płuc.
-Nasze relacje są trochę skomplikowane, ale kocham go. Harry jest dla mnie bardzo ważny. -tym razem również nie kłamałam. Kochałam go, jak nikogo innego.
-W porządku. To co? Wracamy? Bo twój mega zazdrosny chłopak jeszcze coś mi zrobi. -zaśmiał się i razem ze mną wrócił do klubu. Nie było nas jakieś dobre pół godziny. Mam nadzieję, że Harry nie będzie zły, że mu nie powiedziałam, że idę.
-Gdzie jest Harry? -spytałam Alex, gdy usiedliśmy przy stoliku. Nie było przy nim Harr'ego.
-Przy barze. Niall poszedł z nim pogadać. -wyjaśniła mi blondynka.
-Pogadać o czym? -dopytywałam się.
-Jak poszłaś z Natt'em, Harry trochę się wkurzył, gdy się o tym dowiedział. Zaczął was szukać, ale nie znalazł i ostatecznie nie wiadomo czemu skończył przy barze z butelką whiskey. Nikt nie wie co mu nagle odbiło i Niall próbuje coś z niego wyciągnąć.-zaczęła mi po kolei tłumaczyć wszystko.
-Pójdę do nich. -poinformowałam Alex i poszłam w stronę baru. Stanęłam jakiś metr od Harr'ego. Siedział odwrócony do mnie tyłem, obracając w dłoni prawie pustą szklankę z whiskey. Niall coś mu tłumaczył, ale niestety przez muzykę nie mogłam usłyszeć co. Od razu przestał mówić, gdy podniósł głowę i mnie zobaczył.
-Lyn, to nie najlepszy moment.. Wróć do stolika. -poprosił mnie Niall, a Harry słysząc co blondyn do mnie mówi, odwrócił się moją stronę. Miał czerwone oczy. Pierwsza myśl to, że od alkoholu. Druga, że może płakał, lecz to przecież w jego przypadku było niemożliwe. Jednak, gdy przyjrzałam się mu uważniej, zmieniłam zdanie. Mokre poliki potwierdziły to, że płakał. Ale czemu? Coś mnie ścisnęło w sercu, gdy zobaczyłam go takiego. On naprawdę płakał. Patrzył się na mnie przez chwilę tymi załzawionymi oczami. Próbowałam coś z nich odczytać. Jedyne co dałam radę w nich zobaczyć to ból i smutek. Nie dałam rady przyjrzeć się dokładniej, ponieważ odwrócił głowę i nalał sobie kolejną dawkę alkoholu do szklanki. Gdy podniósł ją na wysokość swoich ust, miałam ochotę zacząć krzyczeć. Był to dla mnie bardzo znajomy widok. Nie mogłam pozwolić na to, aby coraz bardziej się upił. Podeszłam bliżej i zabrałam mu szklankę.
-Oddaj to. -powiedział, wyciągając w moją stronę dłoń. Jego głos lekko się łamał. To było straszne. Nigdy nie pomyślałabym, że Harry może być w takiej sytuacji.
-Nie, nie będziesz pił. -nakazałam mu, a on spojrzał się na mnie dziwnym wzrokiem, takim jak obrażony pięciolatek.
-Nie będziesz mi rozkazywać. Zapłaciłem za to.-warknął, a Niall spojrzał się na mnie smutnym głosem. Wiedział, że Hazz rani mnie tymi słowami, ale czego ja się mogłam spodziewać? Tak właśnie na człowieka działa alkohol. Dlatego też nie piję, bo wiem jakie są tego efekty.
-W takim razie, aby się nie zmarnowało, ja wypiję. -odpowiedziałam bez namysłu i wypiłam szybko zawartość szklanki. Czułam gorycz w moich ustach. Nie cierpię alkoholu. Jest okropny. Obrzydliwy. Ale wolałam ja to wypić, niż pozwolić Harr'emu, aby jeszcze bardziej się upił. Whiskey od razu rozgrzało mój organizm. Poczułam, jak mój organizm się rozgrzewa i lekko kręci w głowie. Muszę przyznać, że mam słabą głowę i nawet szklanka whiskey może na mnie zadziałać.
-Wróćmy już do hotelu. -powiedział Niall i wstał, a za nim Harry. Nawet na mnie nie spojrzał, co zabolało. Nic. Totalnie. Nie przytulił mnie. Nie złapał mnie za rękę. Szedł tak po prostu przede mną, nie zwracając uwagi na moją osobę. Szybko doszliśmy do hotelu. Harry poszedł się wykąpać. Jezu, co za dupek! Codziennie pytał się mnie, czy nie chcę iść pierwsza, a teraz tak jakby zapomniał o moim istnieniu. W tamtej chwili byłam jednym wielkim poplątanym kłębkiem nerwów. Wyszłam na balkon i oparła się o barierkę. Potrzebowałam trochę świeżego powietrza, aby uspokoić mój umysł. Nie rozumiałam zachowania Harr'ego. Zachowywał się, jakby był na mnie obrażony. Jak rozkapryszony nastolatek. Ale mimo to kochałam go i nadal potrzebowałam. Jak niczego innego. Potrzebowałam go niemal jak tlenu. Straciłam poczucie czasu. Nie wiem ile stałam na balkonie, 10 minut, czy 30. Robiło się coraz chłodniej. Alkohol przestał buzować w mojej krwi. Nagle poczułam czyjeś dłonie na mojej talii i miękkie mokre usta na szyi. To był Harry. Poznałam to po jego niesfornych lokach, które łaskotały moją skórę.
-Przepraszam. -wyszeptał, cały czas całując moją szyję. Zrobiło mi się ciepło przez jego dotyk i głos. Odwróciłam się w jego stronę i napotkałam spojrzenie jego zielonych tęczówek, w których mogłam się zatopić. Trudno mi było oderwać od niego wzrok. Powieki nadal miał zaczerwienione, jednak nie widać było, że płakał. Gdybym nie widziała tego wcześniej, pomyślałabym, że to od alkoholu. Harry wciąż obejmował mnie w talii, a ja mimowolnie położyłam swoje dłonie na jego szyi. Nie wiedziałam do czego to wszystko zmierza, ale nie mogłam tak po prostu go odepchnąć i odejść. Hazz przysunął się bliżej mnie tak, że nasze twarze były niebezpiecznie blisko. Dzieliły nas dosłownie milimetry. Nagle poczułam jego miękkie wargi na swoich ustach. Tak długo na to czekałam. Przez cały dzień nie pocałował mnie ani razu. Może przy Nathanie musnął kilka razy moje usta, ale to było tylko muśnięcie. Chciałam więcej. I w końcu kiedy nadarzyła się ku temu okazja, zatapiałam się w jego ustach. Nie byłam w stanie tego przerwać. Mój umysł całkowicie się wyłączył. Moje dłonie powędrowały we włosy chłopaka, któremu najwidoczniej się to podobało. Wydawało się, że nasz pocałunek nie miał końca. Z każdą sekundą Harry go pogłębiał. Podobało mi się to. Potrzebowałam jego ciepła. Nie obchodziło mnie nic innego, poza Harry'm. Jego dłonie błądziły po moich plecach. Hazz podniósł mnie, nie odrywając ust od moich, a ja oplotłam nogami jego biodra. Zaniósł mnie do pokoju i delikatnie położył na łóżku, wciąż całując. Nagle uświadomiłam sobie jedną ważną rzecz. Nikt nie widzi tego co robimy. Szybko go odepchnęłam, a on spojrzał się na mnie pytającym wzrokiem.
-Jesteś pijany Harry. -wstałam z łóżka i skierowałam się do łazienki. -Z resztą ja też. -dodałam na tyle głośno, aby mógł usłyszeć. Było to kłamstwo. Alkohol w mojej krwi już dawno przestał działać. Nie czekałam na jego odpowiedź. Zamknęłam się w łazience i zjechałam po drzwiach. Schowałam twarz w dłonie, pozwalając na to, aby moje łzy wydostały się na światło dzienne. Na zewnątrz płakałam cicho, aby nikt mnie nie usłyszał, jednak w wewnątrz rozrywało mnie z bólu na milion kawałków. Czy to właśnie chciałam sobie udowodnić? Więcej niż co? Więcej niż ból? Tak, to co czułam nawet nie dało się nazwać bólem. Dosłownie czułam jak coś szarpie z każdej strony moje serce i rozrywa je co chwila na nowo. Tak bardzo chciałabym, aby każdy z tych pocałunków był prawdziwy, nie na pokaz, albo kierowany alkoholem. Najgorsze jest to, że nie czułam bólu na zewnątrz, tylko w środku. Spojrzałam się na kosmetyczkę. Czy to właśnie ten czas, aby przestać udawać silną? Sięgnęłam po nią i odsunęłam niewielką kieszonkę, gdzie trzymałam moje „zbawienie”. Chciałam poczuć prawdziwy ból fizyczny, aby zapomnieć o tym psychicznym. Wzięłam niewielkie srebrne ostrze w palce. Obróciłam kilka razy, dokładnie się przyglądając żyletce. Czy właśnie tego chciałam? Wrócić do tego gówna? Obiecałam Beccy, że już nigdy po nią nie tknę. Jednak to wszystko zbyt wiele. Jestem tchórzem. Jestem zwykłym tchórzem. Przyłożyłam ostrze do skóry i przymknęłam powieki, po czym mocno przejechałam trzy razy po ręce. Nie chciałam się zabić. Chciałam poczuć tylko ból, który pozwoliłby mi na chwilę zapomnieć o bólu w środku. Nie cięłam po żyłach. Chyba byłam zbyt dużym tchórzem, żeby to zrobić. Spojrzałam się na moją skórę, z której sączyła się krew. Wpatrywałam się w to miejsce przez kilka dobrych minut. W końcu obmyłam świeże rany. Krew przestawała lecieć, ale ból nadal czułam. Zdjęłam z siebie ubrania i weszłam pod prysznic, który na chwilę uspokoił moje myśli. Założyłam na siebie czystą bieliznę i pidżamę, po czym spojrzałam na rękę. Krew już nie leciała, jednak ślady były widoczne. Dopiero wtedy zdałam sobie z tego sprawę. Co jeśli ktoś zobaczy? Przecież to jest w takim miejscu, gdzie jest niemożliwe, aby ktoś nie zobaczył.
~.~
Wyszła. Zostawiła mnie. W momencie, kiedy chciałem jej wszystko powiedzieć. Kiedy chciałem ją przeprosić za wszystko. Kiedy chciałem jej powiedzieć o moich uczuciach. Nie kocha mnie. Nigdy mnie nie pokocha. Kiedy ją pocałowałem, miałem nadzieję, że jest inaczej. Jednak nie. Myliłem się. Nie kocha mnie, a to wszystko co było przed chwilą między nami, było kierowane alkoholem w jej krwi. W moim przypadku tak nie było. Może i wypiłem trochę, ale prysznic przywołał mnie do trzeźwego myślenia. Pocałunek z mojej strony był jak najbardziej szczery. Ona jest przekonana, że było inaczej. Że to przez to cholerne Whiskey. Po co piłem? Ale po co ona wyszła gdzieś z tym całym Natt'em? To wkurzyło mnie na maksa. Nie wiem gdzie z nim była, po co z nim była i co z nim robiła. Byli kiedyś razem. To mi wystarczyło, aby być zazdrosnym. A teraz pokazała mi, że nic dla niej nie znaczę. Po co ja ją całowałem? Wolałbym już żyć w nieświadomości, jak bardzo ma mnie gdzieś. Po co rozmawiałem z Niall'em? Powiedziałem mu wszystko co do niej czuję, a on poradził mi, aby porozmawiać z nią o tym. I właśnie dlatego nie chciałem się zakochać. Nie chciałem dopuścić do siebie żadnej osoby i żadnych uczuć. Ale nie. Musiała się pojawić na mojej drodze taka irytująca Alice Bailey, która nagle stała się dla mnie całym światem.


_________________
Lyn jest głupia prawda? Jak ona może nie widzieć, że on ją kocha?! Gdyby tylko słyszała jego myśli...

A tak wgl to cześć :)
Ten rozdział miałam w głowie dosłownie od początku i wyszedł dokładnie tak, jak sobie umyśliłam.
Wiecie, że za 2,5 tygodnia dodam epilog? Jak ten czas szybko leci... Kiedy skończę dodawać pierwszą część, przez przynajmniej 2 tygodnie nie będę dodawać rozdziałów drugiej części, bo mam mało rozdziałów, a wolę nadrobić, żeby mieć zapas. I jeszcze prawdopodobnie od 1 czerwca zacznę dodawać rozdziały do nowego opowiadania. Mam już szablon, dodałam bohaterów i fabułę więc zapraszam http://breath-of-lifexx.blogspot.com/ :)
Mam jedno pytanie. Chcecie w drugiej części sceny +18? Akurat piszę 5 rozdział i mam go już połowę i muszę go skończyć, żeby w następnym zacząć nową akcję, a całkowicie nie wiem, jak go dokończyć i tak pomyślałam, że taka scena by pasowała. Jeśli nie będziecie chcieli to po prostu napiszę suchy fakt, że to zrobili i rozdział będzie mega krótki.

jak zwykle dużo komentarzy=rozdział w środę, mało=w piątek :)

Do następnego <3

piątek, 9 maja 2014

More Than famous || Rozdział 26

"Like rain on a Monday morning
Like pain that just keeps on going on"

~.~
Po niezbyt długim śnie na kanapie strasznie bolały mnie plecy, ale nie ma co się dziwić... Przeciągnęłam się i wstałam. Wyszłam na balkon, aby sprawdzić jaka jest pogoda. Było ciepło i to w dodatku rano, więc będzie jeszcze cieplej. Bez namysłu weszłam do mojego pokoju i dopiero, gdy zobaczyłam śpiącego Harr'ego, przypomniałam sobie, że to również jego pokój. Po cichu wyjęłam jakieś szary i top z szafki. Zanim weszłam do łazienki, spojrzałam się na Harr'ego. Tak słodko wyglądał, gdy spał. I wtedy właśnie przypomniałam sobie, dlaczego spałam na kanapie. Właściwie ja nie bałam się Harr'ego. Bałam się osoby, jaką może być pod wpływem alkoholu. Już bez niego jest wybuchowy, a z nim cóż... trudno mi powiedzieć. Zakładałam, że może nie być zbyt bezpieczny. To wszystko przez przeszłość. W mojej głowie mam ułożoną regułkę „każdy mężczyzna, który pije, jest agresywny” i choćby rzeczywiście Harry nie zrobił mi krzywdy, za nic moja teoria się nie zmieni. W nocy był bardzo delikatny, ale może to tylko dlatego, że tak alkohol na niego podziałał. Zamknęłam się w łazience i zaczęłam doprowadzać się do porządku. Wzięłam szybki pobudzający prysznic, po którym wytarłam swoje ciało ręcznikiem, tak samo jak włosy. Ubrałam ciemne szorty i jasny top. Włosy zostawiłam mokre i rozpuszczone, aby same wyschły. Wtedy tak ładnie się kręcą. Wyszłam z łazienki i zobaczyłam Harr'ego siedzącego na łóżku bez koszulki. Mogłam zobaczyć wtedy jego tatuaże. Jezu, czy on musi być taki przystojny?
-Alice... -powiedział niepewnie i wstał, kierując się w moją stronę. -Nie chcę abyś się mnie bała. Ja wiem, że kiedyś nie byłem najmilszy dla Ciebie, ale ja już Cię nie skrzywdz... -zaczął mówić, jednak przerwałam. Wczoraj widział zbyt dużo, jeśli chodzi o moją reakcję i wiem, że ta rozmowa prowadzi również do wyjaśnień z mojej strony.
-W porządku, nie rozmawiajmy o tym. -nie pozwoliłam mu dokończyć i wyszłam z sypialni. W salonie siedziała już Perrie i Danielle. Przywitałam się z nimi i zaczęłam przygotowywać śniadanie. Jak dobrze, że w apartamencie mamy kuchnię i nie musimy schodzić na dół na śniadania. Wyciągnęłam z szafki płatki i nalałam do nich zimne mleko, nigdy nie jem ich z ciepłym. Usiadłam przy stole, gdzie siedziały dziewczyny i Harry. Były tam tylko cztery miejsca i mi akurat przypadło to naprzeciwko Styles'a. Zabrałam się za jedzenie płatek, jednak nie byłam w stanie dokończyć tej czynności. Hazz cały czas mnie obserwował. Wkurzało mnie to, nawet bardzo.
-Możesz się tak nie patrzeć? -w końcu musiałam coś zrobić, aby móc spokojnie zjeść śniadanie.
-Co znaczy twój tatuaż? -odpowiedział na moje pytanie pytaniem, którego się nie spodziewałam.
-Skąd wiesz, że go mam? -spytałam podejrzliwie. Owszem, miałam tatuaż, ale nikt o nim oprócz Beccy nie wiedział i nie pokazywałam go nikomu, a włosy go zasłaniały.
-Widziałem, umm... -na chwilę się zamyślił. -Wczoraj, jak spałaś, miałaś odsłoniętą szyję i było go widać. -wyjaśnił spokojnym, jak na niego głosem.
-Aha. -tylko tyle byłam mu w stanie odpowiedzieć. Cóż, nie chciałam aby ktoś go zauważył, a już na pewno nie Harry.
-Więc... -zaczął ponownie. -Co znaczy ten napis? -dokończył po chwili.
-Hmm... -udałam zamyśloną. -Skoro go widziałeś, to chyba przeczytałeś. Umiesz czytać, prawda? -spytałam sarkastycznie. Owszem, byłam świadoma swoich uczuć do niego, ale nie zamierzałam mu odpowiadać prawdziwie na jego pytanie. Przecież nie powiem mu, że zrobiłam ten tataż z myślą o nim, aby uświadomić samej sobie, że dla mnie nasze relacje nie opierają się tylko na umowie.
-Chodziło mi o to, co oznacza w przenośni. -spokojnie mi wytłumaczył, a ja spojrzałam na niego chyba zbyt sarkastycznym i ironicznym wzrokiem. Właśnie takim, jakim darzyłam go na początku naszej znajomości.
-Daj jej spokój Hazz. Ty też nie chcesz się tłumaczyć ze swoich tatuaży. -wtrąciła się Alex, która właśnie weszła do kuchni, a ja posłałam jej wdzięczny uśmiech. Styles nie dyskutował dłużej ani ze mną, ani z nią. Odszedł od stołu i rozsiadł się na fotelu przy telewizorze, a ja dokończyłam jeść płatki, na które już dawno straciłam ochotę.
***
Przez cały wyjazd robiłam wszystkim za przewodnika. Bo oczywiście każdy musiał już wiedzieć, że byłam w tym mieście kilka razy... Ale musiałam wymyśli przecież jakąś wymówkę, aby wyjaśnić im czemu nie chcę jechać do Chicago. W sumie każdego dnia gdzieś chodziliśmy, przed południem na jakiś spacer, po południu na basen, albo na plażę, czasami na zmianę z galerią handlową. Zdarzało się, że wieczorem Harry zabierał mnie na spacer. To był jedyny czas w ciągu dnia, kiedy byliśmy sami, nie licząc oczywiście nocy, gdzie byliśmy skazani na spanie w jednym łóżku. W sumie cieszyłam się, że mogę wyjść z nim chociaż na ten spacer. Z dziewczynami nawet nie mogłam dyskutować. Stwierdziły, że Harry może mnie zranić i nie dopuszczały go do mnie. Kiedy wychodziłam z nim, oczywiście nie obyło się bez komentarzy z ich strony typu „jak jej coś zrobisz, zniszczymy Cię”. Hazz wtedy wywracał teatralnie oczami, a ja się cicho śmiałam pod nosem. Czasami przesadzały... Co bardzo mnie irytowało, ponieważ one nie zdają sobie sprawy, jak bardzo potrzebuję jego dotyku, jego pocałunków, jego ciepła. Właściwie to każdego dnia z niecierpliwością czekałam na wieczór, aby pobyć przez chwilę z nim sam na sam. Z jednej strony przynosiło mi to szczęście, ale z drugiej ból. Często po powrocie z cudownego spaceru z Harry'm, zamykałam się w łazience i płakałam. To mnie przerastało. Nie panowałam nad swoimi uczuciami. One z każdym dniem rosły. Ale świadomość, że on ich nie odwzajemni, dobijała mnie również coraz bardziej. A tak odbiegając od moich uczuć, jak na razie nie spotkałam żadnych osób, których się obawiałam, więc przynajmniej tyle dobrego.
Wyjazd dobiega końca, właściwie za dwa dni wracamy. Dzisiaj postanowiliśmy się po prostu przejść po parku. Nie szukaliśmy żadnych atrakcji, typu parki rozrywki, czy coś takiego. Chcieliśmy tylko wszyscy razem pobyć w swoim towarzystwie. Prosto z hotelu skierowaliśmy się w stronę parku. Lou jak zwykle wszystkich rozśmieszał, a Niall narzekał, że jest głodny, za co Alex go skarciła. Zauważyłam, że trzyma go krótko. Trochę mi to przeszkadzało, bo ograniczało Niall'a. Ostatnio stał się poważniejszy, niż zwykle bywa i domyślam się, że Alex ma coś z tym wspólnego. Ale cóż, przynajmniej wiem, że nie łączy ją nic takiego z Harry'm.
-Au... -jęknął Harry, gdy jakiś koleś na niego dosłownie wpadł, a Styles zaliczył glebę. W sumie nie zdziwiłabym się, gdyby zaczął na tego kogoś krzyczeć. -Mógłbyś patrzeć jak chodzisz?! -mówił podniesionym głosem, gdy wstał. Wyglądał jak oburzony nastolatek. Właściwie to nawet nikt z nas nie zwrócił uwagi na osobę, który wpadła na Harr'ego.
-Sorry, nie zrobiłem tego specjalnie. Jechałem na desce i nagle znikąd ty się pojawiłeś na drodze. -zaczął tłumaczyć ten ktoś. Gdy tylko usłyszałam jego głos, nie miałam żadnych wątpliwości, kto jest jego właścicielem. Wszędzie bym go poznała. Odruchowo przekręciłam głowę w jego stronę. Założę się, że na mojej twarzy malowało się przerażenie. On nadal tłumaczył się wkurzonemu Harr'emu, jednak przerwał, gdy mnie zobaczy. -Ally... -szepnął na tyle głośno, abym go usłyszała. -Ally, to naprawdę ty. -powtórzył głośniej i szeroko się uśmiechnął, po czym podszedł do mnie i zamknął w uścisku. Uścisku, który był dziwnie zimny. Nigdy nie czułam od niego zimna. A teraz w porównaniu do Harr'ego, uścisk był pustynią lodową. Nie zamierzałam odpowiadać mu uśmiechem, czy też wtulić się w zagłębienie jego szyi, jak to zwykle byłam robić. Stałam z grobową miną, podczas gdy on mnie przytulał. Nie wiem czemu spojrzałam się na Harr'ego. Obserwował nas i trudno mi powiedzieć, co dało się wyczytać z jego oczu.
-Wow, kiedy Clark mi powiedziała, że Cię widziała, wyśmiałem ją. Przecież to nierealne, żebyś tutaj była. Czemu nie powiedziałaś mi, że przyjedziesz? -pytał z entuzjazmem w głosie Natt, tak jakby nic nigdy się nie stało. Jakby te dwa lata nie istniały. Jakbyśmy się widzieli wczoraj. Trudno mi było cokolwiek powiedzieć. Hazz ruszył się ze swojego miejsca i podszedł do mnie, łapiąc moją dłoń. Od razu zrobiło mi się cieplej i dodał mi tym trochę otuchy.
-Może nie jesteś dla niej wystarczająco ważny, aby miała Ci o wszystkim mówić? -spytał Harry, mocniej ściskając moją dłoń.
-Ja? Ja nie jestem dla niej wystarczająco ważny? To, że teraz jest z Tobą, to nie znaczy, że o mnie zapomniała. -powiedział wściekły Natt. Widziałam grymas na jego twarzy, który pojawiał się zawsze, gdy się denerwował.
-Byłeś jej chłopakiem? -spytał Harry, lustrując moją i jego osobę wzrokiem. Bałam się najgorszego. Natt wiedział... Wiedział i mógł powiedzieć. A to by oznaczało moją porażkę. Jak teraz się dowiedzą, że cały czas ich wszystkich okłamywałam, to po mnie.
-Jasne, przez kilka dobrych lat. -odpowiedział ironicznie Natt. Ta ironia była skierowana do Harr'ego. Robił tak tylko, gdy chciał pokazać komuś „że jest lepszy”. Zawsze mnie to w nim wkurzało.
-Cóż, widocznie nie kochała Cię, skoro teraz jest ze mną. -powiedział spokojnym tonem Harry, akcentując dwa ostatnie słowa. Zdziwiła mnie jego wypowiedź. Dałabym sobie rękę uciąć, że w jego głosie dało się usłyszeć zazdrość. Ale znając Styles'a, teraz zostałabym bez ręki...
-Ta dyskusja do niczego nie prowadzi. -ich rozmowę przerwał Niall, akurat wtedy, gdy Natt chciał coś powiedzieć. W duchu dziękowałam Horanowi, że to przerwał.
-Taa... -odpowiedział niechętnie Natt i posłał Harr'emu wrogie spojrzenie, a Styles oczywiście odpowiedział mu tym samym. -Długo się nie widzieliśmy Ally. Może wpadłabyś ze swoimi znajomymi do TerryKey? Na pewno pamiętasz gdzie to jest. -taa, jak mogłabym zapomnieć? Spędzałam tam każdy sobotni wieczór, odkąd skończyłam 16 lat.
-Umm... niedługo wracamy, więc nie wiem czy to najlepsz... -zaczęłam mówić, jednak Harry mi przerwał.
-Z chęcią przyjdziemy. -odpowiedział za mnie Styles, a ja chciałam naprawdę go zabić za to. Nie wiedział nawet jaką sprowadza na mnie katastrofę. A co jeśli Natt powie Mike'owi? Przecież się przyjaźnią, a przynajmniej przyjaźnili. Nie sądzę, że przez te dwa lata zmieniło się to. Na pewno mu powie i na pewno tam będzie Mike. Mogę już zacząć się żegnać ze szczęśliwym zakończeniem tych wakacji...
-To do zobaczenia wieczorem. -pożegnał się Natt i podszedł do mnie. Ponownie mnie przytulił, ale moja reakcja była taka sama, jak poprzednio. Czułam, że wzrok Harr'ego wypala we mnie dziurę.
-Kto to do cholery był? -spytał wkurzony Harry, gdy Natt odszedł.
-Hazz, wydaje mi się, że to nie nasza sprawa. -odezwał się Niall.
-Pytałem się Lyn, nie Ciebie. Możesz chociaż raz nie robić za jej adwokata? Potrafi sama mówić. -mówił wciąż podniesionym głosem Styles.
-Niall ma rację, to nie wasza sprawa. -powtórzyłam słowa przyjaciela. Dopiero, gdy je wypowiedziałam, zdałam sobie sprawę co one właściwie znaczyły. Nie mogłam ich powiedzieć na głos, a jednak. To moi przyjaciele, a ja ich potraktowałam w taki chamski sposób. Byłam zbyt przerażona całą tą sytuacją. Przejechałam wzrokiem po każdym. Wpatrywali się we mnie, chcąc usłyszeć jakąś inną odpowiedź. Jedynie Niall zachowywał się normalnie. Nie miałam pojęcia co mam zrobić. Odwróciłam się i szybkim krokiem poszłam w stronę hotelu. Całe szczęście, że to właśnie ja miałam kartę, a nie np. Liam. Gdy tylko znalazłam się w apartamencie, zamknęłam się w łazience i zaczęłam płakać. Wiedziałam, że mogę go spotkać, jednak nie spodziewałam się, że tego dnia, tej chwili. Nie byłam na to przygotowana. To bolało. Bardzo. Niewyobrażalnie kurewsko bardzo. I to nawet nie chodzi, że on zrezygnował. Chodzi o to, że spotkanie go niesie ze sobą wiele wspomnień. Byłam taka szczęśliwa kiedyś, jednak wszystko co dobre, kiedyś się kończy. Moja bajka się skończyła i wróciłam do rzeczywistości.
Usłyszałam pukanie do drzwi od łazienki, w której siedziałam. Czyli mnie znaleźli. Ale na co ja mogłam liczyć? Przecież to wiadome, że nie ucieknę od nich. Wiedziałam, że muszę im przynajmniej trochę wytłumaczyć. Spojrzałam się w lustro i szczerze przestraszyłam się swojego odbicia. Rozmazany od łez makijaż, w sumie ostatnio często widziałam ten widok. Przemyłam twarz i poprawiłam makijaż. Dobrze, że zostawiłam kosmetyczkę w łazience. Wzięłam głęboki wdech i przekręciłam zamek. Czy byłam gotowa? Nie, nie byłam i nigdy nie będę, ale niektórych rzeczy nie da się uniknąć. Niepewnym krokiem weszłam do salonu. Wszyscy siedzieli na kanapie i chyba o czymś rozmawiali. Stanęłam przy wejściu i przez chwilę się na nich patrzyłam. Bałam się. Miałam ochotę się wycofać, ale Harry spojrzał w moją stronę i nogi ugrzęzły mi w podłodze. Zaraz za nim spojrzała się reszta przyjaciół.
-Ja... umm.. -zaczęłam się jąkać. -Przepraszam, powinnam wam powiedzieć. -w końcu dokończyłam, choć głos mi drżał. Byłam niemal pewna, że to nie koniec wyjaśnień. Nikt nic nie odpowiedział. Jedynie Harry wstał i podszedł do mnie. Nie miałam pojęcia co chce zrobić. Mogłam się spodziewać, że na mnie nakrzyczy, nawyzywa mnie, czy też w najgorszym wypadku uderzy. Jednak zrobił inaczej. Kilka sekund stał przede mną, a potem mnie przytulił. W duchu odetchnęłam z ulgi, że to zrobił.
-Spokojnie, nie musisz się tłumaczyć. -szepnął i jeszcze bliżej mnie do siebie przyciągnął. Tak bardzo potrzebowałam tego. Jednym dotykiem uspokoił mój cały umysł i organizm.
-Ale powinniście wiedzieć. Jesteście moimi przyjaciółmi, nie mogę was okłamywać. -odsunęłam się od Harr'ego i wypowiedziałam słowa, które były sprzeczne ze wszystkim. Przecież nie powiem im całej prawdy.
-W porządku. -Harry nie chciał ze mną dyskutować i chyba jednak chciał znać prawdę, tylko nie chciał mnie do tego zmuszać. Razem z nim usiadłam na kanapie i nie miałam pojęcia, jak mam zacząć.
-Więc on był kiedyś twoim chłopakiem? -pierwsze pytanie zadał Liam.
-Umm... tak, był kiedyś moim chłopakiem. -potwierdziłam jego pytanie, a Harry, który siedział i tak blisko mnie, przysunął się jeszcze bliżej. Trochę mnie to zaskoczyło. Tak samo jak to, że mnie przytulił. Mogłam się spodziewać każdego, że to zrobi, ale nie Styles'a.
-Jak ma na imię? -tym razem spytał Harry.
-Nathan. -odpowiedziałam szybko.
-Długo byliście razem? -Styles zadał kolejne pytanie. Naprawdę słyszałam w jego głosie zazdrość, no chyba, że mam coś ze słuchem.
-4 lata. -przygryzłam lekko wargę ze zdenerwowania. Wiedziałam co miałam im powiedzieć, jednak nie chciałam ich okłamywać, a kolejne odpowiedzi niestety będą już kłamstwem.
-To długo. -podsumowała Perrie. -Czemu nie jesteś z nim? -tym razem to blondyna zadała pytanie.
-Mówiłam wam, że często tu przyjeżdżałam. Ale nie mieszkałam tutaj i chyba odległość wszystko zepsuła. To tak po prostu się rozpadło. Nie było żadnej kłótni. Z czasem zaczęliśmy się od siebie oddalać, aż w końcu oboje stwierdziliśmy, że nie ma sensu ciągnąć tego dalej. -lekko skłamałam. Fakt, że gdybym nadal tu mieszkała, może i bym z nim była.
-Kochasz go jeszcze? -Harry wypowiedział słowa, które zbiły mnie z tropu. Każdy, ale nie Harry. I jestem przekonana, że słyszałam zazdrość.
-Nie. -tym razem odpowiedziałam zgodnie z prawdą. -Nie wiem, czy kiedykolwiek go kochałam. -dodałam i lekko przekręciłam głowę, aby spojrzeć na Harr'ego. Uśmiechnął się, gdy to powiedziałam. Na prawdę się uśmiechnął, nie jestem wariatką.

_____________________
Czy tylko mi ten rozdział się nie podoba? To wszystko miało nie tak wyglądać. Spotkanie z Natt'em miało być w innych okolicznościach, ale jakoś wyszło mi inaczej...Ale za to w następnym będzie się działo^^
Dzisiaj wieczorem mam apel o papieżu przed całym miastem... ugh... żałuję, że się zgodziłam ;/ Boję się, że nagle zapomnę tekstu i będę stała na scenie jak kołek przed burmistrzem miasta xD
jeej, masakra.
Cierpię na brak weny... No może nie zupełnie. Od wczoraj napisałam 12 stron a4 one shoot'a i właściwie jestem dopiero w połowie, tego co chcę napisać, więc razem wyjdzie około 25 stron a4 (jeszcze nie wiem czy komuś to pokażę, bo jest dość prywatne, ale może dam radę tutaj opublikować, wiecie, życiowe sprawy itp. po prostu piszę to, żeby wyrzucić z siebie wiele rzeczy, a przy okazji, może kiedyś podzielę się tym z wami). Distance też mogę pisać i pisać. A drugą część More Than Famous, jakoś ciężko jest mi pisać. Napisałam 5 rozdziałów Don't Forget Me i nie mogę ruszyć dalej... Stanęłam w takim miejscu, gdzie początkowo miał być koniec opowiadania, gdyby nie było drugiej części i mimo, że mam pomysł co mam napisać, to nie mogę skleić zdań...
To trzymając się zasady, dużo komentarzy=rozdział w niedzielę, mało=w środę.
Do następnego! <3

środa, 7 maja 2014

More Than famous || Rozdział 25

 "You appear just like a dream to me
Just like kaleidoscope colors that cover me
All I need every breath that I breathe
Don’t you know you’re beautiful"

~.~
Nie mam pojęcia co się stało z Lyn. Może podniosłem na nią głos, ale ona strasznie dziwnie zareagowała. Spodziewałem się, że nie będzie mi zbyt długo dłużna i zacznie na mnie krzyczeć, ale stało się coś zupełnie innego. Spuściła wzrok w dół i nie odezwała się do mnie. Stała tak przez niecałą minutę i nie dawała żadnych oznak życia. Kompletnie nic. Niall do niej mówił, zresztą ja też i zero reakcji. Dopiero, gdy Horan potrząsnął jej ciałem spojrzała się na nas. Widziałem w jej oczach strach.
-Ja przepraszam, nie chciałam, nigdy więcej tego nie zrobię. -szepnęła i wybiegła z tarasu, zostawiając mnie i Niall'a w osłupieniu. Nie wiedziałem co zrobić, nawet nie mogłem się ruszyć. Za co ona nas przeprasza? Czego nie chciała? Czego więcej nie zrobi? O co w tym wszystkim chodzi?
-Może byś się ruszył? -odezwał się Niall. Zauważyłem na jego twarzy smutek i zmartwienie.
-Czemu ja? Przecież to ty jesteś jej przyjacielem. -jak zwykle moje ego musiało się odezwać. Tak naprawdę chciałem iść do niej i z nią porozmawiać, ale prawda jest taka, że i tak mi nie powie.
-Czy ty naprawdę jesteś ślepy? Jeszcze nie zauważyłeś, że ona cierpi? Że ktoś ją kiedyś zranił, a ty to wszystko pogarszasz? -Horan podniósł chyba pierwszy raz w życiu na mnie głos. Wow, nie spodziewałem się takiego zachowania po nim. A co do Lyn, wiedziałem, że coś jest nie tak, ale nie wiedziałem co. I jak ja mam jej pomóc, jeśli nie wiem właściwie nic o niej? Bez odpowiedzi na pytania Niall'a wyszedłem z tarasu. Chciałem iść do pokoju, który dzielę z Lyn, jednak zatrzymał mnie głos Eleanor.
-I co? Zadowolony z siebie jesteś? -wiedziałem, że gardzi moją osobą, ale nie chciałem jej chamsko odpowiadać. Była dziewczyną Louis'a, a ja nie chciałem narażać się na kłótnie z nim.
-To jest sprawa między mną, a nią, więc proszę, żeby nikt się w to nie wtrącał. -zwróciłem jej uwagę. Mało brakowało, abym nie zaczął krzyczeć, jednak spojrzenie Lou mnie powstrzymało.
-Czy ty nie widzisz jak ją ranisz? Ona przez Ciebie teraz pewnie płaczę. Zresztą założę się, że nie robi tego pierwszy raz. Zayn powiedział mi, jak ją traktujesz. To, że ty nie masz uczuć, to nie znaczy, że ona też ich nie posiada. Każdym tym przykrym słowem, które wypowiedziałeś w jej stronę, sprawiałeś, że stawała się coraz słabsza. Ty ją niszczysz, a najgorsze jest to, że ona za każdym razem Ci wybacza. Nie zasługujesz na nią. -powiedziała Perrie, a ja czułem, że moja złość wzrasta do granicy możliwości. Ale co mogłem zrobić? Na pewno nie nakrzyczeć na nią, bo był Zayn. Kurwa! Czy każdy wokół mnie musi mieć swoją drugą połówkę? Tylko Lyn nie, ale z nią to jest inna sprawa. Zamiast tak jak zamierzałem, skierować się do pokoju Lyn, ja wyszedłem z hotelu, trzaskając za sobą głośno drzwiami. Musiałem pobyć sam i przemyśleć kilka rzeczy. Za bardzo nie wiedziałem gdzie mam iść. Wiedziałem jak tylko dojść do tego parku, którego nazwy nawet nie pamiętam. Byłem tam dzisiaj z Lyn, więc na pewno drogi nie zapomniałem. Po drodze kupiłem ćwiartkę grejpfrutówki. Nie chciałem się upić. Chciałem jedynie trochę się rozluźnić. Co to jest ćwiartka? Usiadłem na jednej z ławek i odkręciłem butelkę. Od razu zapach słodkiego alkoholu doszedł do moich nozdrzy. Upiłem najpierw jednego łyka, aby sprawdzić jak smakuje, a następnie naraz wypiłem resztę zawartości butelki. Poczułem słodki, a zarazem piekący w gardle smak wódki. Alkohol bardzo szybko trafił do mojej krwi, co rozgrzało moje ciało. Muszę przyznać, że zanim się napiłem, było mi trochę zimno, ale teraz całkowicie nie czułem chłodu. Czy Perrie ma rację? Tak, myślę, że tak. Nie zasługuję na Alice, jest dla mnie zbyt dobra, za każdym razem mi wybacza, a ja i tak ją dalej ranię. Nienawidzę siebie za to, ale to jest jedyny sposób, aby zwróciła na mnie uwagę. Gdy nic nie dzieje się między nami, tak jak przez ostatnie kilka dni, było... cóż, było trochę nudno. Każdy dzień wyglądał tak samo i nie chciałem żeby stało się to rutyną. Poza tym ten paparazzi wkurzył mnie. Chciałem tylko ją pocałować, tak jak to robi normalna para. Tylko, że my nie jesteśmy normalną parą, właściwie to wcale nie jesteśmy parą. I to jest najgorsze. Nie mam pojęcia co ta dziewczyna ze mną zrobiła. Przez nią zacząłem coś czuć i to nie jest tylko złość. Gdy jest blisko mnie, czuję szczęście. Gdy utrzymuje dystans między nami, czuję pustkę i smutek. Gdy ona jest smutna, albo gdy dzieje się coś takiego, jak zdarzyło się dzisiaj, martwię się o nią. I wcale te uczucia by mi nie przeszkadzały, gdybym nie wiedział, że tylko ja je czuję. Dała mi jasno do zrozumienia, że robi to tylko dla umowy. I to chyba wkurzyło mnie najbardziej. Cała złość we mnie aż buzowała. Ale nie byłem na nią zły, byłem zły na siebie. Zły, bo pozwoliłem na wtargnięcie tych pozytywnych uczuć do mojego serca. Trzymałem w dłoniach pustą już od dłuższego czasu butelkę. Spojrzałem na zegarek. Kilka minut po pierwszej, czyli trochę się zasiedziałem. Nie byłem pijany. Jedynie czułem, że moja krew nadal jest ciepła. Bez problemu trafiłem do hotelu. Po cichu wszedłem do apartamentu. Wszyscy już spali. Skierowałem się do pokoju, który dzieliłem z Lyn. Brunetka już spała. Wyglądała tak bezbronnie, gdy leżała bokiem na łóżku. Nie miałem siły się kąpać, zbyt bardzo byłem senny, poza tym zrobiłem to, gdy przyjechaliśmy do hotelu. Stwierdziłem, że wykąpie się rano. Zdjąłem koszulkę i spodnie, po czym założyłem szorty sięgające przed kolano. Zazwyczaj śpię w samych bokserkach, ale to pewnie byłoby dla Lyn trochę niekomfortowe. Położyłem się na łóżku i właśnie wtedy moja senność całkowicie zniknęła. Wpatrywałem się w plecy odwróconej dziewczyny, która leżała obok mnie.Włosy miała przerzucone przez ramię na jedną stronę. Zobaczyłem coś na jej szyi. Było ciemno, więc trudno było mi ocenić co to jest. Sięgnąłem po telefon i poświeciłem nim po szyi Alice. Moim oczom ukazał się napis „More Than This” . Czyli ona miała tatuaż? Ale jak mogłem go nie zauważyć? Ah, wiem jak. Skóra wokół niego była zaczerwieniona, więc musiał być robiony kilka dni temu. Czyli zrobiła go kilka dni przed wyjazdem. Było to nierealne, abym go zobaczył. Ciekawi mnie, dlaczego ten napis. More Than This to tytuł mojej ulubionej piosenki z płyty Up All Night. Sam myślałem, żeby wytatuować sobie ten napis, ale ona mnie uprzedziła. Na prawdę mnie tym zaskoczyła. I teraz dręczą mnie myśli, co dla niej te słowa oznaczają. Przejechałem opuszkiem kciuka po jej skórze, była taka delikatna. Wciąż leżała tyłem do mnie, a ja tak bardzo chciałem zobaczyć jej twarz. Wstałem i obszedłem łóżko dookoła. Usiadłem na jego brzegu, tuż przy Alice. Z tego miejsca mogłem ją dokładnie obserwować. Miała lekko rozchylone usta, a włosy zakrywały prawie cały polik. Miała lekko podpuchnięte powieki – czyli musiała płakać. Na samą myśl o tym, że ta dziewczyna płakała, poczułem ucisk w sercu. Tak bardzo mi jest jej szkoda.
-Kto Cię tak zranił, co? Co on Ci zrobił? -szepnąłem w jej stronę, choć wiedziałem, że i tak nie uzyskam odpowiedzi na moje pytania. Będą mnie dręczyć do końca życia i nigdy nie dowiem się prawdy o tej dziewczynie. Całkowicie zmieniłem o niej zdanie. Niegdyś twierdziłem, że jest rozpuszczoną dziewczyną, której zależy tylko na sławie i kasie. Jest zupełnie inaczej. Zauważyłem, jak w ostatnim czasie męczy ją ten związek. Ale intryguje mnie w tym jedna rzecz. Czemu po prostu nie rzuci tego w cholerę? To ją niszczy, ja o tym doskonale wiem i właśnie dlatego teraz mam wyrzuty sumienia, że sam tego nie skończę. Ale nie mogę tego skończyć, ponieważ jestem zbyt egoistyczny. Nie wyobrażam sobie, jak to będzie bez niej. To jest dziwne, ale muszę to przyznać. Ja Harry Edward Styles uzależniłem się od obecności, dotyku, uśmiechu, pocałunku i ciepła przepięknej brunetki, jaką jest Alice Bailey i nie mogę nic z tym zrobić. Lyn zaczęła się wiercić na łóżku, a ja automatycznie od niej odskoczyłem. Jakby się obudziła i zobaczyła mnie siedzącego nad nią, mogłaby się przestraszyć, albo pomyśleć sobie coś dziwnego. Szybko stanąłem z drugiej strony łóżka, żeby było, że dopiero przyszedłem i się kładę spać. Spojrzałem na dziewczynę, która niestety, a może stety się obudziła. Podniosła głowę do góry i podparła swoje ciało łokciami. Spojrzała się na mnie i moja pewność siebie całkowicie wyparowała. Co ona ze mną zrobiła? Nie mam pojęcia, ale z jednej strony podoba mi się to.
-Umm... cześć. -powiedziałem niepewnie, bojąc się, że coś powiem nie tak.
-Cześć. -powiedziała zaspanym głosem. -Dawno wróciłeś? -spytała pewnym siebie głosem. Trochę mnie to śmieszy, że wcześniej to ja byłem tym pewnym siebie, a ona ta spokojna, a teraz jest na odwrót.
-Przed chwilą, zdążyłem się przebrać. -skłamałem, bo przecież nie powiem jej „Nie, wiesz wróciłem jakieś pół godziny temu. Przebrałem się, nie mogłem spać. Zauważyłem, że masz tatuaż. Nawet go dotknąłem. Jest naprawdę fajny. Potem chciałem zobaczyć twoją twarz i usiadłem obok Ciebie. Przez kilkanaście minut przyglądałem się Tobie i w dodatku dotykałem twojego policzka. Wyglądasz naprawdę słodko, gdy śpisz.” No więc ta opcja odpada. Gdybym jej tak powiedział, pomyślałaby, że jestem jakimś psycholem i nie daj Boże zaczęłaby mnie okładać poduszką. -Nie chciałem Cię obudzić. -dodałem.
-W porządku. -odpowiedziała mi, a ja położyłem się obok mnie. Chciałbym żeby odwróciła się w moją stronę i wtuliła swoje drobne ciało w mój rozgrzany tors. Chciałbym powiedzieć jej, że jest przy mnie bezpieczna, że przy mnie nikt jej nie skrzywdzi. Ale nie ma szans na to. Już przymykałem oczy, aby spróbować zasnąć, gdy Alice odwróciła się w moją stronę. Już chciałem wyciągać ręce w jej stronę, aby się przytuliła do mnie, jednak jej wzrok mi to uniemożliwił. Dokładnie przyjrzała się mojej twarzy i zmrużyła oczy.
-Piłeś. -stwierdziła, a ja miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Wyczuła to pewnie bo moim oddechu. Mogłem jednak się wykąpać, a nie odkładać do rana. No to po przytulaniu...
-Umm, tak. -odpowiedziałem niepewnie, a jej spojrzenie zasugerowało mi, że powinienem się zacząć tłumaczyć. To nie jest w moim stylu, ale dla niej mogę się tłumaczyć. -Ale ja nie jestem pijany. Wypiłem tylko ćwiartkę. Byłem wkurzony, a Perrie jeszcze bardziej mnie wkurzyła, nie chciałem na nikogo krzyczeć, więc wyszedłem i musiałem się napić, aby wyrzucić całą złość z siebie. -tłumaczyłem się jak nastolatek. Pamiętam, kiedy pierwszy raz wróciłem do domu lekko napity, dostałem szlaban wtedy.
-Alkohol nie rozwiąże twoich problemów Harry. -to jest oczywiste, że nie rozwiąże. Tylko ona może je rozwiązać.
-Nie wypiłem dużo... -ponownie podjąłem próbę tłumaczeń, jednak ona przerwała mi w pół zdania.
-Nie obchodzi mnie ile wypiłeś. Mógłbyś wypić setkę, albo wrócić ledwo trzymając się na nogach. Chodzi o to, że pijesz, aby odreagować. To naprawdę Ci nic nie pomoże, a może jeszcze wciągnąć w jakieś gówno. -widziałam w jej oczach zmartwienie i strach. Tylko czego się bała? Mnie? Lyn wstała z łóżka, wzięła swoją poduszkę i koc, ponieważ kołdra była jedna na dwie osoby i pewnie nie chciała mi jej zabierać. Dopiero, kiedy zorientowałem się, co ona robi, zdałem sobie sprawę, że chce wyjść i mnie zostawić.
-Ej poczekaj, gdzie ty idziesz? -spytałem zdezorientowany jej zachowaniem.
-Do salonu. Nie mogę być z Tobą w jednym pomieszczeniu, kiedy nie jesteś trzeźwy. -mówiła poważnym głosem. Potrafiłem w nim wyczuć nutę strachu. Czy ona się mnie bała.
-Nie jestem pijany. -powtórzyłem i wstałem z łóżka. Podszedłem do niej i zabrałem jej koc i poduszkę. Położyłem swoje dłonie na jej policzkach. Pod wpływem mojego dotyku cofnęła się do tyłu, jednak spotkała się ze ścianą. Widziałem w jej oczach przerażenie. Cholera! Ona naprawdę się mnie boi!
-Hej, spójrz na mnie. -próbowałem z nią złapać kontakt wzrokowy, jednak ona uciekała ode mnie wzrokiem. Widząc jak reaguje, coś we mnie pękło. Byłem zły na osobę, przez którą właśnie tak się zachowuje. Miałem ochotę temu komuś rozwalić twarz, albo coś innego, aby cierpiał jak ona cierpi.
-Puść mnie. -szepnęła, a ja zauważyłem, że w jej oczach zbierają się łzy.
-Lyn, proszę nie płacz. Ja nic Ci nie zrobię. Nie mógłbym Cię skrzywdzić. -starałem się zrobić wszystko, aby mi uwierzyła.
-Już to zrobiłeś. -powiedziała jeszcze ciszej niż poprzednio i odepchnęła mnie od siebie. Wyszła z pokoju i jak się domyślam, poszła do salonu. Nie mogłem iść za nią. Czułem się tak, jakby ktoś walnął mnie mocno w twarz. Jej słowa zabolały, ale były prawdziwe. Zasłużyłem sobie na to. Usiadłem na łóżku i schowałem twarz w dłonie. Nienawidzę siebie. I najgorsze jest to, że ja nawet jej nie przeprosiłem. Jestem takim dupkiem. Ona przeze mnie cierpi. Teraz miałem ochotę iść do niej, jednak wiedziałem, że to nie odpowiedni moment. Ona się mnie boi i mogę się jedynie domyślać dlaczego. Ma to jakiś związek z alkoholem. Widziałem jak zareagowała na to, że piłem. Ktoś bliki dla niej musiał pić i może podnosił na nią rękę, dlatego teraz się boi mojego dotyku, kiedy ma świadomość, że mam alkohol we krwi. Mogę się tego jedynie domyślać, ale jeśli to prawda, to znajdę tego gnoja, który ją skrzywdził i sprawię, że będzie cierpiał bardziej niż ona. Nie mogę pozwolić na to, aby się mnie bała. Jest moim całym światem. To tak boli, kiedy tak na mnie reaguje. Kiedy powiedziała, że ją skrzywdziłem, poczułem się jakby wbiła mi sztylet w serce. To tak strasznie boli. Ale ja się nie poddam. Będę walczył. Chcę, aby mi zaufała. Chcę, aby przestała się mnie bać. Chcę, aby odwzajemniła moje uczucia. Chcę, aby mnie pokochała tak jak ja kocham ją. Przyznaję się. Kocham Alice. Ja Harry Edward Styles kocham Alice, która jest przeze mnie skrzywdzona. Dzięki niej chcę walczyć. I nie tylko walczyć o nią, ale też i walczyć z samym sobą.
________________
Już kilka godzin po dodaniu poprzedniego rozdziału nie miałam żadnych wątpliwości do tego, aby dodać go dzisiaj. Uważam, że albo ten rozdział się komuś bardzo podoba, albo bardzo się nie podoba. Nie może być obojętny. Może się komuś nie podobać,  bo jest mnóstwo opisów i rozmyśleń Harr'ego, ale właśnie o to chodziło. Klaudio (hahaha czuję się jakbym mówiła teraz do swojej siostry, bo ma też tak na imię, a twoja nazwa jest zbyt dla mnie skomplikowana, żeby napisać ją podczas ataku migreny xD mam nadzieję, że wiesz, że to o CIEBIE chodzi xD) właśnie Harry Ci dokładnie wytłumaczył o co chodziło dwa rozdziały temu, mam nadzieję, że zrozumiałaś. :)
Nie wiem jak wy, ale kiedy ja czytam trzecie zdanie od końca, to się rozpływam. hahahaha nic. xD 
Ostatnio taka jedna dziewczyna z klasy powiedziała do mnie po moim prawdziwym imieniu, a ja nie reagowałam bo myślałam, że jak mówi "Martyna" to mówi do kogoś innego,a  nie do mnie xD hahahaha serio, nie używam swojego imienia. I tak 3/4 osób mówi do mnie po nazwisku, albo tak jak tutaj Emily. Już zapominam jak mam na imię xD
Moje notki zawsze są dłuższe niż notki przeciętnego autora opowiadań hahaha, ok xD
Cieszę się, że zależy wam na nowych rozdziałach, więc tak jak zwykle dużo komentarzy-rozdział w piątek, inaczej w niedzielę :)
To do następnego! <3