niedziela, 4 maja 2014

More Than famous || Rozdział 24

 "These battle scars, don't look like they're fading
Don't look like they're ever going away
They ain't never gonna change
These battle"

~.~
Gdy Harry poszedł do pokoju, ja zostałam zresztą znajomych w salonie. Właściwie to nie miałam gdzie iść.W moim tymczasowym pokoju był Harry, bo w końcu to też jego pokój, a w tym momencie był wkurzony i wolałam z nim nie rozmawiać. Nie chciałam wszczynać awantury. Gdy usiadłam na jednym z wolnych skórzanych foteli, dziewczyny posłały mi pytające spojrzenia. Nie zamierzałam im w żaden sposób odpowiadać. Bo co miałam powiedzieć? Że poszłam z Harry'm na spacer, było bardzo miło, zachowywaliśmy się jak prawdziwa para, całowaliśmy się, ale pocałunek przerwał nam jakiś wścibski paparazzi, a potem Harry powiedział mi, że chciałby mnie pocałować bez kamer, po czym przypomniałam mu o umowie, a on się wkurzył. Tak, to by było bezsensu. Wiem też, że gdybym im to powiedziała, zaraz poszłyby do Styles'a i zrobiły mu awanturę, czyli właśnie to, czego nie chciałam. On nie jest właściwie niczemu winny, tylko nie rozumiem jego słów w windzie. Dobrze wiem co powiedział i to w żaden sposób nie było dla mnie realne. On w życiu nic do mnie nie poczuje, a jego słowa zasugerowały to, że może być inaczej. Ale nie może być. I właśnie to najbardziej mnie boli. To, że nigdy nie odwzajemni moich uczuć. To, że będę udawać, że robię to wszystko dla sławy, a tak naprawdę pozwalam mu na to, aby mnie całował, poniewać czuje się wtedy szczęśliwa.
Oglądaliśmy jakąś denną komedię romantyczną. Widok, jak w tym filmie bohaterowie są szczęśliwi, a wokół mnie siedzą same zakochane pary (czyli Zayn i Perrie, Liam i Danielle, Louis i Eleanor, Niall i Alex) bardzo mnie dobijał. Na prawdę chciałam iść stamtąd, ale nie miałam gdzie. Już kilka razy wychodziłam do toalety, tylko po to, aby nie patrzeć na nich. Zazdrościłam im i właśnie to było najgorsze. Harry nigdy nie przytuli mnie z prawdziwą miłością. Byłam silna, ale nie wiem, czy dam radę być dłużej. Czułam, że nie wytrzymam dłużej, oglądając z nimi ten film. Dlatego też w pewnym momencie nie mówiąc nic, wyszłam na balkon. Nie dałabym rady przebywać tam ani chwili dłużej. Chłodne powietrze muskało moje poliki. Nie było mi ogólnie zimno, ponieważ nadal miałam na sobie bluzę Harr'ego. Czułam zapach jego perfum. Właściwie to nie był tylko zapach perfum, to był też jego zapach. Mimowolnie chciałam go wdychać. Położyłam dłonie na barierce i spojrzałam się przed siebie. Noc, a na niebie pełno gwiazd. Z tego miejsca widać niemalże całe centrum. Dostrzegłam nawet blok, w którym kiedyś mieszkałam. Na samą myśl o tym miejscu, zrobiło mi się nieprzyjemnie. Ale nie zaprzątałam sobie tym umysłu. W moich myślach wciąż siedział Harry i za nic nie chciał z nich wyjść. Było mi przykro. Przykro, ponieważ on mnie nigdy nie pokocha. Zawsze, a raczej dopóki trwa umowa, będę tylko jego dziewczyną przy kamerach i to się nie zmieni. A co będzie potem? Na pewno nie będzie chciał utrzymywać ze mną kontaktu. Nasze rozstanie będzie głośne, a następnie on znajdzie sobie nową „dziewczynę”. Ja zostanę sama z Beccy i nie będę wiedziała co zrobić ze swoim życiem. Teraz sama nie wiem czy chcę końca umowy. Z jednej strony tak, z drugiej nie. Nie chcę okłamywać Rebecci i dlatego chcę, aby się skończyła, ale z drugiej... no właśnie z drugiej strony jest Harry. Tak bardzo go potrzebuję i za ponad miesiąc to wszystko się skończy. Czułam jak pod moimi powiekami gromadzą się łzy. Nie mogłam ich powstrzymać. Pozwoliłam, aby ściekały po moich policzkach. Zbyt długo trzymałam je w sobie. To takie smutne kochać kogoś bez wzajemności. A jeszcze gorsze jest to, że każdy pocałunek, każdy dotyk, czy przytulenie sprawia mi szczęście, a z drugiej strony rani. Wiem, że ten związek mnie niszczy. Jestem coraz słabsza i założę się, że gdyby teraz Harry do mnie przyszedł i powiedział, że pod hotelem stoją paparazzi i musi mnie pocałować do zdjęcia, na pewno bym się zgodziła i to tylko dlatego, że tak bardzo lubię, gdy mnie całuje. To nie jest normalne. Uzależniłam się od niego i nie wyobrażam sobie, jak to będzie za jakiś czas bez niego. Na samą myśl jest mi smutno i płaczę, to co będzie później?
-Wszystko w porządku? -usłyszałam za sobą głos Niall'a. No to wpadłam, na pewno zobaczy, że płakałam, bo wciąż mam mokre policzki. Ale to chyba nic, ja... ja nie wiem co się ze mną dzieje. Wcześniej nie pozwoliłabym, aby ktoś mnie zobaczył płaczącą, a teraz potrzebuję, aby wygadać się Niall'owi. Odwróciłam się w jego stronę i pokręciłam przecząco głową. On nic nie odpowiedział, tylko uważnie przyjrzał się mojej osobie.
-Kocham go Niall. -powiedziałam po cichu. Oczy zaczęły mnie piec. Nie mogłam mrugnąć, ani przymknąć powiek, ponieważ pozwoliłabym, aby łzy wydostały się na zewnątrz. Jednak nie dałam rady, gdy tylko mrugnęłam, z moich oczu poleciała strużka łez. Horan nic nie powiedział, tylko podszedł bliżej mnie i zamknął w ciepłym uścisku. Zdecydowanie wolałam, jak Harry mnie przytulał, ale lepsze to niż nic.
-Ciii, nie płacz. To nic nie da. -próbował mnie uspokoić, jednak na marne. Jego słowa nie działały jakoś szczególnie pocieszająco.
-To boli... -szepnęłam łamiącym się od płaczu głosem.
-Wiem Lyn. Doskonale to wiem i wiem też, że nikt oprócz niego teraz Ci nie pomoże. -miał rację. Nic mnie tak nie uspokaja, jak jego osoba.
-Co ja mam zrobić? -spytałam wciąż łamiącym się głosem. Pierwszy raz od dawna przy kimś płakałam i to wcale nie był Natt. Czułam, że mogę na tyle zaufać Niall'owi. Może ostatnio nie rozmawialiśmy zbyt dużo, ale to tylko dlatego, że Alex znowu pojawiła się w jego życiu, a ja... cóż, ja uświadomiłam sobie o uczuciach Harr'ego.
-Chciałbym Ci pomóc, ale nie wiem czy dam radę. Ja na twoim miejscu już dawno bym zrezygnował. -powiedział mi to, co już kiedyś mówił.
-Mówiłam Ci, że nie mogę... -przypomniałam mu.
-Jeśli tylko chcesz, ja mogę dać Ci te pieniądze, których potrzebujesz. -ponownie zaoferował, ale ja nie mogłam na to pozwolić.
-Nie wezmę od Ciebie ani grosza. -od razu nie zgodziłam się na tą propozycję.
-I co? Będziesz dalej w tym siedzieć? Udawać, że wszystko jest dobrze, ale jak będziesz sama, będziesz płakać? -to raczej nie były pytania do mnie, tylko stwierdzenia.
-A mam inne wyjście? -spytałam zrezygnowana.
-Możesz przyjąć moją pomoc, albo czekać, aż Harry Ci pomoże. -stwierdził Horan, a ja spojrzałam się na niego pytającym wzrokiem.
-Jak Harry mi pomoże? -nie wiedziałam o co mu chodzi.
-Odwzajemni twoje uczucia. To by rozwiązało wszystkie problemy. -miałam ochotę się zaśmiać, gdy to powiedział.
-Mówmy o rzeczach realnych. -bo w końcu nie ma co tracić czasu na rozmyślaniu o tym, co nigdy się nie wydarzy.
-A skąd wiesz, co Harry sobie myśli? Może Cię kocha? -Niall szeroko się do mnie uśmiechnął i sama mimowolnie uniosłam swoje kąciki ust do góry.
-Ojj Horan, Horan. On dał mi jasno do zrozumienia, że nigdy nic do mnie nie poczuje. -przypomniałam mu to, co Harry powiedział na początku umowy. Bolały mnie te słowa. W końcu kogo by nie bolały? Na samą myśl o tym, mój humor wrócił do stanu wyjściowego, czyli do smutku.
-Hej mała, proszę, nie przejmuj się tym, nie warto. On Cię tak bardzo rani, staraj się o tym nie myśleć. Jeśli chcesz, możesz iść jutro ze mną i z Alex do wesołego miasteczka. -zaproponował mi blondyn. Miło, że się mną przejmuje, przynajmniej on jedyny.
-Wiesz, najgorsze jest to, że mnie tak cholernie do niego ciągnie. -całkowicie nie pomyślałam nad tymi słowami i zbyt późno ugryzłam się w język. Chyba nie chciałam powiedzieć tego na głos.
-No to wpadłaś po uszy Lyn. -podsumował Niall i cicho się zaśmiał, na co ja skarciłam go wzrokiem, a on zaczął głośniej się śmiać.
-No co? -spytałam się, gdy Horan nie mógł powstrzymać śmiechu.
-Wiesz jak ty mi przypominasz Harr'ego? Zachowujesz się jak on, mówisz jak on i nawet robisz miny jak on. -zaczął mi tłumaczyć, a ja tylko się skrzywiłam. -On też tak się krzywi, jak coś go irytuje. -zauważył, a ja pokręciłam głowę z niedowierzania.
-Taa, i jeszcze może wygląda jak ja? -usłyszałam za sobą ten charakterystycznie zachrypnięty głos. Należał do Harr'ego, wszędzie bym go poznała. Szybko i ze strachem odwróciłam się w jego stronę. A co jeśli on słyszał naszą całą rozmowę? Nie, on nie może się o niczym przecież dowiedzieć!
-Długo tu stoisz? -spytał Niall. Czy ten chłopak czyta mi w myślach? Też chciałam o to zapytać się Styles'a.
-Nie, usłyszałem tylko, że ona Ci mnie przypomina. -powiedział obojętnym tonem. Czyli jednak Harry dupek Styles wrócił. Dawno nie mówił takim tonem. Właściwie to od incydentu, kiedy dowiedziałam się o wyjeździe do Chicago był miły, a teraz znowu wracamy do punktu wyjścia. Tylko teraz będzie inaczej, bo ja zamierzam być miła. -A co? Rozmawialiście o czymś, o czym nie chcecie żebym wiedział? -spytał podejrzliwie, a ja musiałam znowu zacząć kłamać. Wiecie jak ja nienawidzę tego robić?
-Nie. Rozmawialiśmy o tym co będziemy jutro robić. Chcesz iść z nami do wesołego miasteczka? -wymusiłam się na sztuczny uśmiech i próbowałam brzmieć wiarygodnie.
-Jasne, jeszcze tam mnie nie było. -prychnął pod nosem. -Wesołe miasteczko? Serio? Czy ty musisz być taka dziecinna? Co?! -zadawał pytania podniesionym głosem. Miałam wrażenie, że już kiedyś widziałam podobną sytuację. Nie mogłam odpowiedzieć na pytania Harr'ego. Spojrzałam się w podłogę i nie miałam pojęcia co dalej mówił.
-Czemu tam poszłaś? Mówiłem Ci, że nie możesz! -jak zwykle na mnie krzyczał, kiedy zrobiłam coś nie po jego myśli.
-Cała klasa poszła, ja nie chciałam zostać sama... -zaczęłam się tłumaczyć, jednak wiedziałam, że to nic nie da.
-Nie obchodzi mnie cała klasa! Nie pozwoliłem Ci tam iść i nie miałaś prawa tego zrobić! Wesołe miasteczko jest dla rozwydrzonych bachorów! -mówił coraz głośniej, a ja nie potrafiłam mu odpowiedzieć.
-Ja przepraszam... Nigdy więcej tego nie zrobię...-próbowałam ułożyć sensowne zdanie, jednak na marne.
-Mam gdzieś twoje przeprosiny! Zmarnowałaś tyle pieniędzy i to tylko, że zachciało Ci się iść do wesołego miasteczka! -walnął pięścią w stół, tak, że spadł z niego kubek i rozbił się na wiele małych kawałeczków. Przestraszyłam się go.
-Ja oddam... -mówiłam łamiącym się głosem. Wiedziałam, że nie odpuści mi tych kilku dolarów, za które zapewne kupiłby kolejną butelkę szkockiej.
-Powinnaś zostać ukarana! -krzyknął, wyciągając pasek ze spodni i składając się na pół. Bawił się nim przez kilka sekund w dłoniach, po czym zaczął się do mnie zbliżać. Gdy był już przy mojej osobie, wiedziałam co mnie czeka. Zacisnęłam mocno oczy i pięści, aby nie poczuć bólu, gdy usłyszałam krzyk.
-Uderz mnie, nie Ally. -spojrzałam się w górę na schody, na których stał Mike. Wiedziałam w jego oczach lekki strach, jednak w tamtej chwili odwaga dominowała.
-Lyn, wszystko w porządku? -Niall zaczął delikatnie trząść mnie za ramiona.
-Ja przepraszam, nie chciałam, nigdy więcej tego nie zrobię. -szepnęłam i wyszłam z tarasu. W mojej głowie słyszałam głos Mike'a „Ally uciekaj!”. Weszłam do łazienki i zamknęłam za sobą drzwi, po czym zjechałam po nich i zaczęłam cicho łkać. Mimo, że to miało miejsce kilkanaście lat temu, teraz bolało równie mocno jak wtedy. Kiedy ojciec raz podniesie rękę na swoje dziecko, ono zapamięta o tym na zawsze i nawet jeśli by chciało wymazać te złe wspomnienia, to za nic ich się nie pozbędzie.
_______________

Przepraszam, że dodaje go wieczorem... Miałam go dodać jakoś po północy, ale pojawił się nowy rozdział na Look After You i byłam zbyt podekscytowana tym xD Serio, miesiąc czekałam na rozdział. Jak jest tutaj ktoś, kto czyta opowiadanie Ady, to dobrze wie, jak to jest czuć się po nowym rozdziale na jej blogu :D hahaha serio euforia mnie rozwala :D No nic... potem miałam dodać rano, ale musiałam się uczyć na sprawdzian, bo po południu pojechałam z mamą na zakupy, więc wiecie, shopping u kobiet jest siłą wyższą :D Więc mam nadzieję, że rozumiecie i nie macie mi za złe, że pojawia się wieczorem. :)
Już nie mogę się doczekać dnia, w którym dodam 25 rozdział ^^ No to, jeśli chcecie przeczytać 25 rozdział w środę, a nie w piątek, to zostawcie jakiś znak po sobie (ehh, ja taka podła, wymuszam komentarze znowu ;x)
Więc do następnego <3

piątek, 2 maja 2014

More Than famous || Rozdział 23

 "But if I kiss you will your mouth read this truth,
Darling how I miss you, strawberries taste how lips do"

~.~
Była to trochę niezręczna dla mnie sytuacja. Dziewczyny nie dopytywały się, jednak wiedziałam, że kiedyś i na to nadejdzie czas. Trochę wkurzało mnie to, że patrzą na Harr'ego z taką pogardą i tak jakby, chcą mnie oddalić od niego. Gdy Hazz próbował być bliżej mnie, one od razu ingerowały i wchodziły między nas. Kiedy Eleanor wpadła na pomysł, abym ja miała z nią pokój, to już była przesada. Zdaję sobie sprawę, że on nie odwzajemnia moich uczuć, ale wiem też, jak bardzo go potrzebuję. Tylko jego obecność, dotyk może sprawić u mnie wewnętrzny spokój. Potrzebowałam go i nie mogłam pozwolić, aby jeszcze to mi zabrały. Spanie w jednym łóżku to i tak mało, bo zdaję sobie sprawę z tego, że teraz nie będzie mnie przy nich przytulał, trzymał za rękę, czy całował. Na szczęście odezwałam się i postawiłam na swoim. Z drugiej strony trochę też mnie to dziwiło, że Harry jest dla mnie miły, pomimo że nie musi już, dziewczyny przecież wiedzą. Czyżby odłożył broń w walce? Ale czemu? Ja też odłożyłam, ale u mnie powodem tego były uczucia do niego, a u niego? Cóż, nie mam pojęcia. Na pewno to nie były uczucia do mnie.
Liam z Danielle wyszli na spacer, Zayn z Perrie też, tak samo jak Louis i Eleanor. W hotelu zostałam tylko ja, Niall, Alex i Harry. Oczywiście Perrie szepnęła na ucho Alex, aby trzymała Harr'ego z dala ode mnie. Alex na szczęście nie za bardzo się jej posłuchała. Była jedyną z nich, która nie miała nic przeciwko temu, aby Harry przy mnie był. Może dlatego, że ona zna lepiej od nich Styles'a? Przyjaźnią się. Pewnie z tego względu nie chce się wtrącać w nasze relacje.
-My z Alex idziemy na spacer. -odezwał się Niall, podczas gdy oglądaliśmy telewizję. Z jednej strony to dobrze, bo mogłam pobyć chwilę samemu z Harry'm, ale z drugiej nie wiedziałam co mam się spodziewać po Styles'ie. Jego nastrój i nastawienie do mnie często się zmienia, więc trudno ocenić, jak teraz się zachowa.
-To może my też się przejdziemy? -zaproponował mi Harry, co bardzo mi się spodobało.
-Jasne, czemu nie? -delikatnie się do niego uśmiechnęłam. Wiedziałam, że jak wyjdziemy, będziemy „bliżej” siebie, a właśnie tego chciałam.
-W takim razie chodźmy. -odwzajemnił mój uśmiech. Niall z Alex już wyszli. Chwyciłam swoją torebkę i wyszliśmy z apartamentu. Gdy tylko Harry zamknął drzwi, od razu złapał mnie za rękę. Podobało mi się to. Lubiłam, kiedy mnie trzyma za rękę. Niby taki mały gest, jednak dla mnie bardzo ważny. Wyszliśmy przed hotel. Było tam mnóstwo fanek i paparazzi. Od razu założyliśmy okulary przeciwsłoneczne, choć i tak w nich nas rozpoznają. Z trudem przecisnęliśmy się przez ten tłum. Harry po drodze dał kilka autografów fankom, co trochę spowolniło nasze dojście do centrum, ale nie mam mu tego za złe. Po kilku minutach spaceru doszliśmy do centrum miasta. Zauważyłam, że Harry za bardzo nie wie gdzie ma pójść.
-Umm... mówiłaś, że byłaś tutaj kilka razy, więc może wiesz, gdzie można dobrze i smacznie się najeść? -spytał niepewnie. Zauważyłam, że od rozmowy z dziewczynami utrzymuje między nami dystans. Nawet w sposób jaki mówi, potrafię wyczuć lekką niepewność, tak jakby bał się za dużo powiedzieć.
-Jasne, znam jedno takie miejsce. -odpowiedziałam o wiele pewniej, niż on zadał pytanie. Trochę mnie śmieszył taki niepewny Harry. To zupełnie do niego nie podobne. Wracając do naszego spaceru. Mogłam go zaprowadzić w każde miejsce w tym mieście nawet z zamkniętymi oczami. Mówię serio, wszędzie.
-To tu. -oznajmiłam, gdy stanęliśmy przed niewielką knajpką. Dopiero wtedy, gdy uświadomiłam sobie, jakie osoby mogę tu spotkać, zdałam sobie sprawę, że był to ogromny błąd. Mogłam tutaj przyjść, ale sama, a już na pewno nie z Harry'm. A teraz nie mam wyjścia. Musimy tam wejść. Harry otworzył drzwi i mnie w nich przepuścił. Zajęliśmy miejsce przy jednym z wolnych stolików. Od razu nerwowo się rozejrzałam, czy aby nie ma nikogo takiego. Na szczęście nie było, oprócz kelnerki, która pracuje tutaj od kilku ładnych lat i często niegdyś urządzałam sobie z nią pogawędki. Jest to młoda, około dwudziestoośmioletnia kobieta. Mam nadzieję, że mnie nie pozna. W końcu się trochę zmieniłam przez te dwa lata, nie wyglądam już jak nastolatka. Przynajmniej tak mi się wydaje.
-Dzień dobry, co podać? -podeszła do nas kelnerka o imieniu Clark, właśnie ta, której się obawiałam. Harry podał jej zamówienie, a ona przez chwilę się mi przyglądała. Chyba stało się to co zakładałam. Na szczęście nic nie powiedziała, tylko przyjaźnie się do mnie uśmiechnęłam. Odpowiedziałam jej delikatnym uśmiechem, po czym odeszła od naszego stolika. Całe szczęście, że przemilczała sytuację. Jestem niemalże pewna, że mnie poznała. Przecież tak się patrzyła...
-Dobrze znasz to miasto? -w końcu Harry przerwał krępującą ciszę między nami.
-Umm... -zaczęłam niepewnie. -Tak, myślę, że tak. -odpowiedziałam po chwili namysłu.
-Ile razy tutaj byłaś? -zadał kolejne pytanie. Wyczułam, że jego niepewność jest już mniejsza, jednak nadal potrafiłam ją wyłapać z jego głosu.
-Hmm... -zamyśliłam się. -Szczerze to nie wiem, nie liczyłam. Kiedyś miałam rodzinę w tym mieście i często tutaj bywałam. -powiedziałam prawie zgodnie z prawdą. Kłamstwem jest to, że powiedziałam „miałam”, bo teoretycznie nadal mam, choć w praktyce nie wiem, czy mogę nazwać ich rodziną. No może jedynie Angel... ona w końcu jest jeszcze mała i nie ma o niczym pojęcia.
-A teraz? -zadał dość dziwne pytanie.
-Co teraz? -nie zrozumiałam co miał na myśli.
-Nie masz już tutaj rodziny? -wytłumaczył mi swoją myśl.
-Umm... nie wiem, nie utrzymuje z nimi kontaktu. -odpowiedziałam, jak najbardziej zgodnie z prawdą.
-A twoi rodzice? Właściwie to z, której części stanów pochodzisz? -dopytywał. Całkowicie zbił mnie z tropu, gdy wspomniał o rodzicach. W gardle stanęła mi ogromna gula, która uniemożliwiała wypowiedzenia jakiegokolwiek słowa.
-Nowy Jork. -skłamałam i pominęłam odpowiedź na temat moich rodziców. Był to zbyt prywatny i drażliwy temat. Wystarczy, że widział, jak zareagowałam na jego życzenia urodzinowe.
-Lubię to miasto. -stwierdził, gdy usłyszał moją odpowiedź.
-Ja nie bardzo. -powiedziałam bezmyślnie.
-Czemu? -zdziwił się.
-Nie wiem, po prostu nie lubię. -odpowiedziałam. W duchu cieszyłam się, że nasza rozmowa jest aż tak spokojna i przyjemna. Jeszcze kilka miesięcy temu nie pomyślałabym, że będę mogła w taki sposób rozmawiać z Harry'm.
-A jest tutaj jakieś ciekawe miejsce? -Hazz zmienił temat.
-Jest wiele, ja najbardziej lubię, to znaczy lubiłam chodzić do millenium park. -odpowiedziałam mu. Z nazwą tego parku wróciło wiele wspomnień. Zrobiło mi się trochę smutno, ale nie mogłam dać pokazać tego po sobie.
-Pójdziemy tam zaraz? -usłyszałam w jego głosie nadzieję.
-Przecież jest już po 19, do tego miejsca trochę się idzie stąd, więc zanim byśmy tam doszli, a potem wrócili, już nawet nie wliczając pobytu w tym parku, będzie ciemno. -zauważyłam.
-No i co z tego? Przecież nie jesteśmy już dziećmi. No chyba, że boisz się ciemności. -uśmiechnął się do mnie w niezrozumiały dla mnie sposób. Nie był to ten chamski i ironiczny uśmiech, tylko raczej miły uśmiech.
-Nie, nie boje się. Myślałam tylko, że będziesz chciał wcześniej wrócić do hotelu. -wyjaśniłam mu.
-To idziemy? -spytał, nie odpowiadając na to, co powiedziałam, tak jakby wcale nie usłyszał.
-Jasne. -lekko się do niego uśmiechnęłam. Harry zapłacił i razem ze mną wyszedł z knajpki, trzymając moją dłoń. Czułam, że kelnerka Clark mierzyła nas wzrokiem. Nie ma opcji, żeby mnie nie poznała. No chyba, że patrzyła się na mnie tak, z powodu, że koło mnie siedział Harry, a nie z tego, że mnie poznała. Chciałabym, aby druga wersja była prawdziwa, ale wątpię. Mam nadzieję, że nie powie o moim przyjeździe nieodpowiednim osobom. Choć w sumie nawet gdyby powiedziała to co? Przecież oni i tak mają gdzieś co robię i gdzie jestem, więc na pewno by się nie zainteresowali tym, że jestem tak blisko nich. Po kilkunastu minutach spaceru, byliśmy w parku. Było już po 20, więc z minuty na minutę było coraz mniej ludzi. Nie przeszliśmy przez niego tylko, aby dojść do hotelu. Spacerowaliśmy jego uliczkami i to w zupełnie przeciwnych kierunkach do hotelu. Milczeliśmy, ale ta cisza nie była ani trochę krępująca, przynajmniej dla mnie. Potrzebowałam jego obecności, jego dotyku. Cały czas trzymał mnie za rękę, co bardzo mi się podobało, choć w głębi, chciałabym, aby mnie przytulił, nawet bardzo.
-Nie jest Ci zimno? -zatrzymaliśmy się przy dość krzywym pieniu drzewa, na który bez problemu moglibyśmy wejść. Jest to jedno z moich ulubionych miejsc w tym parku.
-Trochę. -odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Miałam na sobie jedynie cienką koszulę, więc nie dziwne, że mogło być mi zimno. Zauważyłam, jak Harry ściąga swoją bluzę. Wiedziałam co zamierza zrobić i już otwierałam buzię, aby zaprzeczyć, jednak on mnie ubiegł.
-Tylko nie mów, że nie potrzebujesz tej bluzy. Widzę, że się trzęsiesz z zimna. -powiedział, zakładając bluzę na moje ramiona. Z jego dłoni biło przyjemne ciepło, którego moje ciało tak bardzo potrzebowało. Myślałam, że Harry szybko się ode mnie odsunie, jednak on zatrzymał swoje dłonie, na moich barkach. Po chwili zamknął mnie w ciepłym uścisku. Mimowolnie się uśmiechnęłam. W końcu zrobił to, na co czekałam przez cały ten spacer.
-Cieplej? -spytał, szepcząc mi do ucha.
-Tak, dziękuję. -odpowiedziałam. Chciałabym, aby ta chwila trwała wiecznie. Harry był dla mnie taki miły, jak nigdy. Na prawdę trudno mi w to uwierzyć.
-Jesteś na mnie zła? -po chwili Harry zapytał mi dość nietypowe pytanie. Przecież nie miałam powodu do złości. W ostatnim czasie nic takiego mi nie zrobił.
-Za co miałabym być zła? -spytałam, wciąż próbując zrozumieć o co mu chodzi.
-Za to wszystko co powiedziałem. Ja... umm... -na chwilę się namyślił. -Nie to miałem na myśli. -dodał po kilku sekundach.
-W porządku. -odpowiedziałam mu, jednak wciąż liczyłam, że mnie przeprosi za to, co niegdyś powiedział. Ani wcześniej, ani teraz tego nie zrobił. Powiedział jedynie, że nie miał tego na myśli, jednak jego słowa nadal mnie bolą. I to już nie jest jego wina. To wina wspomnień.
Harry w odpowiedzi na moje „w porządku” rozluźnił uścisk. Stanął naprzeciwko mnie i spojrzał się na moją twarz. Po chwili przycisnął swoje usta do moich. Bez większego namysłu odwzajemniłam pocałunek. Czułam jakby czas się zatrzymał, a wokół nas nikogo nie było. Liczyliśmy się tylko my, on i ja. Nikt więcej. Jednak co dobre, zwykle szybko się kończy. W niewyobrażalnie szybkim czasie wokół nas pojawili się fotoreporterzy i oczywiście nie chcieli dać nam spokoju. Doskonale wiedziałam, że ten pocałunek jest dla „kamer”, jednak pozwoliłam mu na to. To już nie chodziło o tą umowę, ja po prostu tego potrzebowałam. I też nie chodziło o sam pocałunek, jako gest, tu chodziło o niego. Wiedziałam, że nikt inny nie potrafi wprowadzić mnie w stan euforii, jak i rozzłościć na maksa w ciągu ułamku sekundy. Moje uczucia do niego były dziwne, ale na pewno prawdziwe. Śmiało mogę powiedzieć, że kocham Harr'ego i jednocześnie nienawidzę. Gdy mnie całował, kochałam go. Gdy przez ten pocałunek obtoczyli nas reporterzy, nienawidziłam go. Nie mógł wybrać innego miejsca? No, ale przecież w hotelu by mnie nie pocałował, bo po co? Nic do mnie nie czuje, a tam nie ma kamer, więc nie ma ani jednego powodu, aby całował mnie w hotelu.
-Idziemy. -Harry zarządził za mnie. Złapał mnie za rękę i z ogromnym trudem uciekliśmy reporterom. Gdy już znaleźliśmy się w budynku, Hazz zaczął się śmiać. Wyglądał, jakby był chory psychicznie.
-Wszystko w porządku? -spytałam chłopaka, nie wiedząc o co chodzi. Równie dobrze mógł się śmiać ze mnie.
-Tak, tylko jeszcze nigdy nie uciekałem z żadną dziewczyną przed kamerami. -wytłumaczył mi, wciąż się śmiejąc.
-Ja nie kazałam Ci przecież uciekać. -zauważyłam. Gdy powiedział, że nigdy nie uciekał przed kamerami, poczułam się, jakby sugerował, że to ja wpadłam na ten pomysł.
-W sumie to ja chciałem uciekać. To przecież trochę dziwne, jak specjalnie wychodzimy, aby pobyć trochę w spokoju razem, bo teraz w hotelu z dziewczynami się tak nie da, i na zewnątrz znowu paparazzi nam przeszkadzają, nawet nie możemy się spokojnie całować, bo ktoś wyjeżdża z fleshem, mogliby nam dać trochę prywatności. -zaczął mi wszystko po kolei tłumaczyć, co jeszcze bardziej mnie zbiło z tropu. Myślałam, że właśnie dlatego ze mną wyszedł, aby media nas zobaczyły, a teraz mówi inaczej. Nie rozumiem...
-Umm... przecież chyba o to chodzi, żeby nas zobaczyli razem? -podzieliłam się z nim moją uwagą, a jego mina przybrała poważny wyraz twarzy, ten sam, który znałam od początku naszej znajomości.
-Taa... -odpowiedział niechętnie, swoim ironicznym tonem i nawet po otwarciu drzwi, nie przepuścił mnie w nich. Wszedł pierwszy, nie zważając, że uderzył mnie swoim barkiem i poszedł od razu do swojego pokoju. Nie zwrócił uwagi, że gdy przechodził przez salon, chłopaki zadawali mu pytania. Zignorował ich, a ja nie miałam pojęcia co było przyczyną jego nagłej zmiany nastroju. To dlatego, że powiedziałam o umowie? A może dlatego, że nie musi już udawać nikogo przy chłopakach i dziewczynach, więc jak tylko przekroczyliśmy próg windy i granicę oddzielająca nas od mediów, zdjął swoją lepszą maskę i pokazał swoje prawdzie, gorsze „ja”. Zdecydowanie wolałam, kiedy miał maskę „miły Harry Styles” niż „Harry dupek Styles z wysokim ego”.

_____________________
I chyba każdy domyślił się o co chodzi. No dobra, każdy oprócz Lyn, bo Lyn jest tak samo tępa jak ja i nie potrafi skojarzyć faktów. ;x  Gdyby siostra nie powiedziałaby mi, że za dwa dni będzie nowy rozdział na Look After You, prawdopodobnie zapomniałabym dodać tego rozdziału, bo wtedy przypomniałam sobie, że ja też muszę dodać. xD ok...
Mam pomysł na jedno parta, co wy na to? Ostatnio miałam dość ciekawy sen i jak zaczęłam tak rozkminiać to mi wyszła całkiem fajna historia, tylko za krótka, żeby powstało z niej dłuższe opowiadanie, więc stwierdziłam, że może napisze one shoot'a, w sumie to już kolejnego i pewnie też dodam na pingera, a tu tylko podam wam link.
dobra, nie zanudzam was xD
udanego weekendu <3 i może do niedzieli ;) <3

czwartek, 1 maja 2014

Liebster Awards #3

Zostałam nominowana przez Mała Wariatka dziękuję <3


Pytania:
1. Jak masz na imię?
2. Ile masz lat?
3. Dlaczego zaczęłaś pisać bloga?
4. Jakie masz plany na przyszłość?
5. Masz rodzeństwo?
 6. Ile blogów prowadzisz?
7. Do jakich fandomów należysz?
8. Ile masz wzrostu?
9. Planujesz jeszcze inne historie pisać?
10. Ile czasu zajmuje ci pisanie jednego rozdziału?
11. Czy jesteś zadowolona z efektów swojej pracy?


Odpowiedzi:
1. Martyna
2. Coraz bliżej do 16 ;)
3. Szukałam ucieczki od codzienności i znalazłam ją w pisaniu.
4. Moje plany na przyszłość... od września będę mieszkać w internacie xd
A z takich bardziej planów, które nie wiadomo czy się spełnią, to wyjechać do Londynu, jeśli się uda, to będę za dwa lata w wakacje pracować tam jako opiekunka dla dzieci xD
5. Mam...
6. 3, 4? jakoś tak. Na bloggerze takie aktywne do 2, ten i moja zwiastunownia, za jakieś dwa miesiące może zacznę dodawać rozdziały do drugiego opowiadania, więc to już 3 i jeszcze mam bloga na pingerze :)
7. Teraz tylko Directioners, oczywiście jest wiele innych zespołów i wokalistów, których uwielbiam, ale nie tak jak 1D ;)
8. 176 cm (jak dla mnie za dużo...)
9. Planuję :) Już nawet jedną zaczęłam pisać, a na penwo na tym się nie skończy. Nie wyobrażam sobie życia bez pisania, nawet jeśli nie robię t4ego najlepiej.
10. To zależy kiedy. Potrafię napisać cały, dość długi rozdział w mniej więcej dwie godziny, a czasami siedzę kilka dni nad jednym rozdziałem.
11. Wydaje mi się, że jestem. Wciąż popełniam wiele błędów gramatycznych i stylistycznych, ale moim czytelnikom podoba się moja praca, więc jestem zadowolona. :)


Szczerze, nie bardzo chce mi się wymyślać pytania i szukać osoby, których jeszcze nie nominowałam do tej zabawy. Nie czytam zbyt wielu blogów, więc nawet nie mam kogo teraz nominować... I boli mnie głowa, więc ciężko mi jest teraz wymyślić jakieś pytania. Mam nadzieję, że nikt mi nic za to nie zrobi. :)