środa, 16 kwietnia 2014

More Than famous || Rozdział 16

" 'Cause we're on fire, we are on fire
We’re on fire now"

~.~
„Baby be with me so happily” - Harry zakończył piosenkę Happily i lekko się ukłonił do szalejącego tłumu. Stałam niedaleko sceny w miejscu dla VIP'ów razem z Perrie. Zayn co chwila zerkał na Edwards posyłając jej mnóstwo ciepłych uśmiechów. To było słodkie. Idealnie się dobrali. Na każdym kroku pokazywali ile nawzajem dla siebie znaczą. Szczerze, zazdroszczę im. Dużo bym teraz dała, aby Harry spojrzał się w moją stronę i posłał mi promienny uśmiech, pełen miłości i tęsknoty. Ale o tym mogę jedynie pomarzyć. Tak samo jak teraz marzę o ustach Styles'a. Co się ze mną dzieje? Czy ja właśnie pomyślałam, że marzę o jego ustach? Nie mam pojęcia dlaczego to zrobiłam, ale wiem, że od wczorajszego dnia moje myśli są całkowicie pochłonięte ustami Harr'ego Styles'a i za żadne skarby nie mogę ich odgonić.
-Idziemy na tyły areny. -szepnęła do mniej Pezz, gdy koncert dobiegł końca. Złapała mnie za rękę i zaprowadziła na tył przeogromnej hali. Pokazałyśmy ochroniarzom wejściówki i bez problemu znalazłyśmy się w garderobach chłopców, gdzie były już Danielle i Eleanor. Zayn od razu podszedł do Edwards i czule ją przytulił. Liam i Louis już stali ze swoimi dziewczynami. Harry i Niall byli pochłonięci rozmową z Josh'em – ich perkusistą. Stałam tam, jak ostatnia oferma i czułam się jak piąte koło u wozu. Na szczęście, albo i nie Harry podniósł na mnie wzrok i opuścił swoich rozmówców. Podszedł do mnie i nie mówiąc nic, lekko musnął moje usta. Niall zaczął wydawać dźwięki, jakby się dusił, a jego oczy były większe niż piłeczki pingpongowe. Zresztą podobnie, jak Zayn, Liam i Louis. Każdy z nich patrzył się na nas, oczekując jakiś wyjaśnień, a dziewczyny mierzyły nas wzrokiem, nie wiedząc o co chodzi.
-No co? -Harry wzruszył ramionami i objął mnie w talii. Oni zrobili jeszcze dziwniejsze miny.
-Czy ja dobrze widziałem? -spytał Liam, wyraźnie zdziwiony.
-Nie mam pojęcia o co Ci chodzi. -powiedział normalnym tonem Harry, tak jakby nie miał pojęcia o czym on mówi.
-Czy ty właśnie pocałowałeś Lyn? -tym razem pytanie zadał zaskoczony Zayn.
-Ale co w tym takiego dziwnego? Przecież są razem, to normalne, że się całują. My też się całujemy i nikt nie robi z tego żadnej afery. -zauważyła Perrie. Myślała, że jestem z Harry'm... Z jednej strony miała rację, to nie powinno nikogo dziwić. A jednak...
-Pewnie chodzi im o to, że nigdy nie całowaliśmy się przy kimś. -wyjaśnił Harry, karcąc wzrokiem chłopaków. Założę się, że gdy będą sami, zrobi im niezłą awanturę. W końcu zaczęli sugerować, że coś jest nie tak z naszym związkiem. Na szczęście „rycerz” Styles uratował całą sytuację. Czułam, że jest wkurzony. Zbyt mocno mnie obejmował. Chciałam zwrócić mu uwagę, ale wolałam nie ryzykować kolejnymi domysłami dziewczyn.
-Taa, właśnie o to nam chodziło. -potwierdził Niall, lecz jego wzrok wciąż był zaskoczony. To chyba rzeczywiście z ich perspektywy musiało wyglądać dziwnie. Nie wiedzieli, że posunęliśmy się tak daleko, aby zakryć ślady rzekomego romansu z Horan'em.
-Hej, Lyn, muszę Ci coś pokazać. Napisałem kawałek nowej piosenki, chciałbym wiedzieć co o niej sądzisz. Pójdziesz ze mną do mojej garderoby? Mam tam gitarę. -zaproponował Niall. Wiedziałam, że nie chodzi mu o piosenkę. Na pewno chciał wiedzieć o co w tym wszystkim chodzi.
-Jasne, z chęcią powiem co o niej sądzę. -zgodziłam się i poszłam za blondynem do małego pomieszczenia, gdzie mieściła się jego garderoba. Harry zmierzył mnie wzrokiem. O co mu chodzi? Przecież mam tylko nie sprawiać z Niall'em podejrzeń przy kamerach, a tu takich nie było.
-Co to miało być? -spytał Horan, gdy zamknął za nami drzwi. Lepiej by było, gdyby nikt tej rozmowy nie słyszał.
-Ale co? -zadałam bardzo głupie pytanie. Wiedziałam co ma na myśli, jednak wolałam ominać ten temat.
-Pocałunek z Harr'ym. Co to było? Pogodziliście się? Jesteście razem? -zaczął się dopytywać. On naprawdę pomyślał, że jesteśmy razem? Czy to tak wyglądało? W sumie to dobrze, że z perspektywy innych osób, może się wydawać, że jesteśmy razem. Właśnie o to chodziło. Czyli, że resztę chłopaków też tak pomyślało?
-Co? Ja i On? -zaśmiałam się ironicznie. -W życiu. -powiedziałam z obrzydzeniem na myśl o prawdziwym związku ze Styles'em.
-On Cię pocałował Lyn. Przecież wy się nienawidzicie. -zauważył Horan, a ja miałam ochotę mu powiedzieć coś w stylu „no co ty nie powiesz”.
-Ugh, przecież wiem, że mnie pocałował i wiem, że go z wzajemnością nienawidzę. Nie wiem czy zaglądasz do internetu, ale paparazzi upozorowali nasz związek, bo ktoś nas zobaczył na spacerze i oni od razu myślą, że jesteśmy razem. No i teraz jest mnóstwo plotek na ten temat, a w dodatku stwierdzili, że Tobie bardziej okazuję uczucia, niż Harr'emu. Styles się wkurzył i stwierdził, że trzeba im pokazać, że jest inaczej. Dlatego też jedyną rzeczą, którą możemy zrobić jest całowanie. Nie wiem czemu mnie pocałował teraz, bo w końcu nie było tu kamer, ale pewnie zrobił to, abyśmy obydwoje się do tego przyzwyczaili. -wytłumaczyłam wszystko po kolei, a Horan tylko pokiwał twierdząco głową, dając mi do zrozumienia, ze zrozumiał co powiedziałam.
-Przeprosił Cię przynajmniej? -spytał z nadzieją w głosie.
-Nie. -odpowiedziałam po cichu i pokręciła przecząco głową. Niall wypuścił powietrze z płuc.
-Pozwalasz mu na to, aby Cię całował? Nie przeszkadza Ci to? Tym bardziej, że kilka dni temu powiedział w twoją stronę nie wybaczalne słowa i nawet za nie nie przeprosił? -Nialler zdziwił się moim postępowaniem. Z jednej strony miał rację, ale to nie jest takie proste, jak się wydaje.
-A co innego mogę zrobić? Musiałam mu pozwolić. -powiedziałam zrezygnowana i oparłam się o oparcie w miarę wygodnego fotela.
-Nie rozumiem tego. Po co ty to robisz? Doskonale widzę, że Cię to niszczy. Czemu nie zostawisz tego w cholerę? Czemu brniesz w to dalej? -zaczął zadawać wiele pytań naraz. Wiedziałam, że od dłuższego czasu go to dręczy, aż w końcu musiał zapytać. Ufam mu, ale nie mogę mu powiedzieć wszystkiego.
-Potrzebuję tych pieniędzy Niall. Rose dała mi jasno do zrozumienia, że jeśli wycofam się z tego, automatycznie zrywa umowę, a ja zostaję z niczym. -wyjaśniłam chłopakowi pokrótce, a ten przeniósł na mnie wzrok.
-Masz jakieś problemy? Długi? -zadawał kolejne pytania, a ja miałam ochotę przywalić mu za tą wścibskość. Oczywiście nie zrobiłam tego. Należała mu się prawda. On mi powiedział o sobie, więc czemu nie mogę powiedzieć mu o mnie? Odpowiedź jest prosta – Rebecca. Nie mam pojęcia, czy ona chce aby ktoś wiedział o jej chorobie. Nawet boję się ją o to zapytać.
-Nie wiem czy można to nazwać problemem. Nie mam długów, ale pieniądze potrzebne są mi na bieżąco. Jeśli stracę pracę, zostanę z niczym i dopiero wtedy zaczną się długi. -nie mogłam powiedzieć wszystkiego. Podawałam mu bardzo okrojone, choć prawdziwe informacje. Nie mam zamiaru okłamywać Niall'a.
-Mogę Ci pożyczyć. -zaoferował się, a ja pokręciłam przecząco głową.
-Nie Niall. Dziękuję Ci, ale nie. To są duże sumy i nie byłabym Ci nawet w stanie bez tej pracy ich oddać. -od razu odmówiłam jego propozycji. Nie mogłabym od niego pożyczyć ani grosza.
-W takim razie mogłabyś potraktować to jako prezent. -złożył kolejną propozycję i delikatnie się uśmiechnął.
-Takich prezentów się nie daje. -zauważyłam i spuściłam głowę w dół. Horan dalej szukał dobrego rozwiązania, jednak ja od początku wiedziałam, że takiego nie ma. Jedynym rozwiązaniem, niestety złym, jest brnięcie dalej w tym chorym związku.
-Ok, widzę, że nie mogę Ci pomóc w ten sposób. Istnieje nadal coś takiego jak kredyt. Możesz przecież go wziąć, w międzyczasie znajdziesz dobrą pracę, będziesz pomału spłacać. -podzielił się kolejnym pomysłem, który okazał się nie najlepszym rozwiązaniem.
-Mam już kredyt. -powiedziałam zrezygnowana. -Nie znajdę dobrej pracy. Nie jestem po studiach. Nigdzie mnie bez wyższego wykształcenia nie przyjmą przecież. Mogę być jedynie kelnerką, czy ekspedientką przy kasie. Za takie pieniądze na pewno nie utrzymam dwóch osób. -wypuściłam powietrze z płuc i zdałam sobie sprawę, że za dużo powiedziałam.
-Dwóch osób? -Horan zmarszczył brwi. Miałam nadzieję, że nie usłyszał moich ostatnich słów, lecz jednak słyszał... No to pięknie.
-Niall... Ja wiem, że jesteśmy przyjaciółmi, ale są rzeczy, o których nawet przyjaciołom się nie mówi. Zasługujesz na prawdę, ale tego nie mogę Ci powiedzieć. -zacisnęłam mocno wargi. Bałam się, że Horan się zdenerwuje i będzie to koniec naszej przyjaźni.
-Ja rozumiem Lyn, nie będę dopytywał. Kiedy uznasz, że możesz mi powiedzieć, to wiesz gdzie mnie szukać. Ja naprawdę chcę Ci pomóc. Tylko musisz mi powiedzieć jedną rzecz. Czy ty masz dziecko? Czy to jest ta druga osoba? -spytał spokojnym głosem, wpatrując się prosto w moje oczy, nie pozwalając mi na żadne kłamstwo.
-Nie Niall. -zaśmiałam się cicho pod nosem. -To nie jest dziecko. I na pewno nie moje. -mój chichot z sekundy na sekundę stawał się coraz głośniejszy. Myśl, że Rebecca mogłaby być moim dzieckiem, wydawała się bardzo nierealna i zabawna.
-Przepraszam, głupie pytanie. -Niall dołączył do mnie i razem się śmieliśmy.
-Co wam tak do śmiechu? -do pomieszczenia wszedł Styles. Od razu jego obecność przyniosła powagę. Przynajmniej w moim przypadku.
-Nic, po prostu powiedziałem głupotę. -Horan nadal cicho chichotał pod nosem, a ja skarciłam go wzrokiem, aby nie palnął żadnej głupoty.
-Odwiozę Cię do domu Alice. -Hazz zignorował odpowiedź Niall'a i posłał mi zimne spojrzenia.
-Chciałem z nią jeszcze porozmawiać! -krzyknął Niall, próbując mnie zatrzymać.
-Nie mam czasu czekać, aż sobie porozmawiacie. -powiedział oschle, a Horan tylko wywrócił oczami. Ja wolałam nie dyskutować z Harry'm. Tym bardziej, że chodzi o Niall'a, a po ostatnich wydarzeniach, lepiej nie wchodzić mu w drogę.
-No to ja mogę odwieźć Lyn. -zaoferował się Niall, a ja wiedziałam, że popełnił ogromny błąd. Miałam ochotę walnąć go za to, co powiedział.
-Wydaje mi się, że po ostatnich waszych spotkaniach, powinno wam wystarczyć waszego towarzystwa. -wysyczał w stronę Niall'a, akcentując słowa „waszych”, „wam”, „waszego”, aby podkreślić, jak bardzo mu się to nie podoba. Wiedziałam, że jeśli ta dyskusja rozwinie się jeszcze bardziej, nie będzie za ciekawie.
-Do zobaczenia Niall. -wstałam z fotela, posłałam chłopakowi smutny uśmiech i wyszłam z pomieszczenia. Harry zrobił to zaraz po mnie. Pewnie jeszcze wymienił się z Niall'em wrogimi spojrzeniami. Nie chciałam, aby kłócili się przeze mnie. Są w końcu przyjaciółmi, a ja jestem jedynie dziewczyną, która chce się wybić kosztem ich przyjaźni. Nie, nie chcę się wybić kosztem ich przyjaźni. Ale, gdyby się pokłócili, obwiniałabym się o to. Dlatego posłusznie wyszłam z Harry'm.
-Gdzie są wszyscy? -spytałam, rozglądając się dookoła. Nie widziałam nikogo w miejscu, gdzie byli ostatnio.
-Poszli już. Tak się zagadałaś z Niall'em, że nawet nie zdążyłaś się pożegnać. -powiedział aroganckim tonem Harry. Był wyraźnie wkurzony. I to chyba przeze mnie... Nie chciałabym mieć znowu do czynienia z tym chamskim Styles'em. Często był dla mnie nie miły, ale rzadko kiedy przekraczał granicę wytrzymałości nerwowej. W ostatnim czasie kilka razy zdołał wyładować dosłownie cały swój gniew na mnie, wcześniej robił to w mniejszym stopniu.
-Przepraszam. -powiedziałam cicho i niepewnie, próbując załagodzić sytuację. I tak jest wystarczająco źle...
-Za co ty mnie do cholery przepraszasz? -w końcu podniósł na mnie głos. -Może zamiast przepraszać, przestaniesz się tak zachowywać? Co? Teraz mówisz „przepraszam”, ale i tak do niego lecisz. Radzę Ci trzymać się od niego z daleka! -mówił coraz głośniejszym tonem.
-Czy ty jesteś zazdrosny? -spytałam po chwili i od razu pożałowałam tego pytania. Mogłam wcześniej ugryźć się w język.
-Co? -wręcz krzyknął. -Zazdrosny o was? Nie! W życiu! To nie chodzi o mnie! Ugh... Możesz mnie przestać wyprowadzać z równowagi?! -cały czas mówił poniesionym tonem i w dodatku dziwnie gestykulował dłońmi.
-Przepraszam. -odpowiedziałam niepewnie i spuściłam głowę w dół.
-Możesz w końcu przestać przepraszać?! -ponownie na mnie nawrzeszczał. Czułam się jak mała dziewczynka, która dostała F* i rodzice na nią krzyczą.
-Dobrze. -przytaknęłam cicho i jeszcze bardziej spuściłam głowę w dół. Harry pokręcił tylko głowę ze zrezygnowania.

*F – ocena równająca się z polską jedynką.
 ________________________________
hej :)
Już myślałam, że nie uda mi się dodać tego rozdziału. Od kilku dni muszę dzielić komputer nie dość, że z siostrą i tatą, to jeszcze z bratem bo rozleciał mu się tablet. Ugh... a wiecie co on cały czas chce robić na tym komputerze? Ale się nie śmiejcie. Ogląda Big Time Rush... xD (tak na marginesie on ma 17 lat xD) serio mam z niego taką bekę xD W sumie to znałam go ze strony, że słucha rapu i wgl... a ostatnio przeglądam jego mp3 i ma z 20 piosenek 1D na niej i jeszcze teraz ogląda BTR xD też to oglądałam, jak miałam 13 lat, a on teraz boże, nie wierzę, leże xD A tak schodząc z tematu mojego brata to napisałam już 25 rozdziałów. 25 jest cały z perspektywy Harr'ego i wydaje mi się, że spodoba wam się. Płakałam, jak go pisałam. Jest taki trochę smutny... ;c już nie mogę doczekać się, jak wam go pokażę. Wgl przez najbliższy tydzień nie ma szans, abym napisała cokolwiek, bo jak już mówiłam, prawie brak dostępu do komputera, jeszcze za tydzień egzaminy, a ja na sam koniec zostawiłam sobie historię i biologię do powtórki, bo mam słabą pamięć do tych przedmiotów, więc wiecie co teraz robię... a i oczywiście przedświąteczne sprzątanie... Pewnie gdybym dzisiaj poszła do szkoły, nie dodałabym rozdziału. ;x muszę już dzisiaj ustawić na zaplanowane niedzielny rozdział, bo serio nie będę go miała kiedy wstawić... Wgl zrobiłam ankietę tam po lewo xD z zapytaniem o komentowanie, chcę zobaczyć ile jest łącznie czytelników, więc zapraszam do oddania swojego głosu. :) Jeszcze co powiecie na hashtag na twitterze #MTFPL ? Pod tym hashtagiem dodawałabym fragmenty z następnych rozdziałów i również wy moglibyście pisać o waszych ulubionych scenach, cytaty itp. Więc co wy na to?
To do niedzieli <3

niedziela, 13 kwietnia 2014

More Than famous || Rozdział 15

 "You and I
We don't wanna be like them
We can make it 'till the end
Nothing can come between
You and I"

~.~
Przyjaźń z Niall'em miała mnóstwo pozytywnych stron np. zawsze podnosił mnie na duchu i poprawiał humor, ale oczywiście było też kilka minusów. Paparazzi stwierdzili, że mam romans z Horan'em i zdradzam Harr'ego. Taa... gdybym jeszcze była ze Styles'em, ale pomińmy ten fakt. Przecież prawie nikt nie wie, jak jest naprawdę. Ale ja i Horan? Serio? Między nami jest tylko i wyłącznie przyjaźń, w dodatku Nialler kocha Alex.
-Harry będzie pewnie wkurzony. -powiedziała Beccy, patrząc się w ekran monitora. O co jej chodziło?
-Co masz na myśli? -próbowałam dowiedzieć się, co chodziło jej po głowie.
-No, że niby zdradzasz go z Niall'em. Ten artykuł i zdjęcia są bardzo wiarygodne. -odwróciła ekran laptopa w moją stronę tak, że bez problemu mogłam zobaczyć co właśnie przeglądała. Na jednej stronie plotkarskiej pojawił się artykuł opisujący moje rzekome relacje z Horan'em. W dodatku było tak kilka naszych wspólnych zdjęć np. jak Niall mnie przytula, albo jak leżymy na trawie i uśmiechamy się do siebie. Przeczytałam cały artykuł. Było tam napisane, że jestem z Harry'm już kilka miesięcy i ani razu nikt nie przyłapał nas na całowaniu w miejscu publicznym, a z Horan'em ciągle się przytulam. Rzeczywiście nie znając nas, można by pomyśleć, że coś jest między nami. Ale mówię kolejny raz, my się tylko przyjaźnimy.
-Bzdury. -pokręciłam z niedowierzaniem głową. Może mój związek z Harry'm nie wygląda tak wiarygodnie, jak myślałam? Było tam jeszcze porównanie mnie i Hazzy, do Zayn'a i Perrie, Louis'a i Eleanor oraz Liam'a i Danielle. Oni nie mieli problemu z czułymi gestami przy kamerach. Ze Styles'em zostaliśmy przy trzymaniu się za rękę, przytulaniu, czy ewentualnie buziaku w policzek. Nic więcej. Czy tak powinna zachowywać się zakochana para? Teraz na pewno będziemy pod szczególnym ostrzałem mediów. Będą śledzić każdy nasz ruch i gest. Pięknie. Super. A co jeśli odkryją nasz sekret? Rose by się wściekła! Mogłaby zerwać umowę. Straciłabym pracę. Co by było wtedy z Beccy? Nie mogłabym jej pomóc! Zrobię wszystko, aby nikt nie dowiedział się o umowie.
-Otworzę. -powiedziała Rebecca, gdy w całym mieszkaniu rozbrzmiał dźwięk dzwonka. Kiwnęłam tylko twierdząco głową i upiłam łyk zimnej już kawy.
-Co to ma być? -nagle pojawił się przede mną Styles z wkurzoną miną. Rzucił na stół, przy którym siedziałam wydrukowany artykuł. Ten sam, który przed chwilą przeczytałam. -Możesz mi wytłumaczyć co to ma znaczyć?! -pytał podniesionym tonem. Od incydentu w jego mieszkaniu nie rozmawialiśmy ani razu. Mieliśmy spotkać się dopiero za dwa dni. Nawet nie przeprosił mnie za swoje zachowanie, choć w sumie nie mogłam się czegoś szczególnego spodziewać. Ale na pewno nie powinien teraz wpadać bez zapowiedzi do mojego mieszkania i mieć do mnie pretensje o nie wiadomo co.
-Artykuł? -spytałam ironicznie. Na prawdę miałam go dość, byłam zirytowana jego zachowaniem. Pamiętam co Niall mi o nim powiedział, ale w tej chwili to się nie liczyło. Zbyt bardzo mnie zranił dwa dni temu, abym tak po prostu puściła to w niepamięć.
-Robisz ze mnie, czy z siebie idiotę? -jeszcze bardziej się na mnie wkurzył, tylko do cholery za co? Przecież wie, że nie jestem z Niall'em.
-Harry, uspokój się. Możemy porozmawiać sami? -spytałam się, po czym podniosłam się z krzesła i skierowałam w kierunku sypialni. Beccy obserwowała całą tą sytuację. To nie odpowiedni moment, aby się dowiedziała, a Styles najwidoczniej zapomniał, że nie jesteśmy sami.
-Nie. -zatrzymał mnie surowy ton jego głosu. -Będę rozmawiałam z tobą o tym tutaj i teraz. -odwróciłam się w jego stronę. Ujrzałam złość w jego szafirowych oczach. Nie rozumiałam tego.
-Ja wyjdę. -odezwała się Rebecca, a Harry skinął tylko głową, jakby chciał jej powiedzieć „dziękuję”. Czyli to o to chodziło, aby wyszła. Też nie chciał przy niej rozmawiać. Kamień spadł mi z serca. Już myślałam, że powie jej o umowie.
-Co jest między tobą, a Niall'em? -spytał się mnie, gdy zostaliśmy sami. Jego głos wciąż był ostry.
-Nic, przyjaźnimy się. -ponownie mu to powiedziałam. Czy to aż tak trudno zrozumieć?
-To wygląda na coś więcej niż przyjaźń. -pokazał mi zdjęcia, na których byłam z Niall'em.
-Przytulanie o niczym nie znaczy. -zauważyłam słuszną uwagę. Przecież ludzie wkoło się przytulają, to tylko miły gest, który nie musi znaczyć od razu o miłości!
-Ale wy się non stop przytulacie! -krzyknął rozgoryczonym głosem. Nie wiem czy dobrze usłyszałam, ale miałam wrażenie, że w głosie Harr'ego wyczułam nutę zazdrości. Ale to przecież niemożliwe, aby on był zazdrosny i to w dodatku o mnie i Niall'a!
-Niall miał zły humor. -próbowałam wytłumaczyć tą sytuację wiarygodnymi, choć w sumie prawdziwymi wymówkami.
-Niall miał zły humor? -zaśmiał się ironicznie pod nosem. Wiedziałam, że mi nie wierzy. -Niall nie ma złego humoru! -ponownie podniósł na mnie głos. Zaczynałam się go trochę bać. Był taki sam, jak dwa dni temu, gdy zobaczył stłuczoną wazę. Może nadal jest na mnie za to zły?
-Na prawdę miał zły humor. Powiedział mi o Alex. On za nią tęskni i cierpi bardzo bez niej. -powiedziałam zgodnie z prawdą. Bałam się, że znowu zacznie wrzeszczeć, lecz stało się zupełnie inaczej.
-Alex? -wyraźnie na jej imię się uspokoił. Zobaczyłam, że cały gniew z jego oczu zniknął. Wyraz jego twarzy stał się łagodny, a sam Harry w ciągu sekundy się opanował.
-Tak Alex. -potwierdziłam, a Hazz delikatnie się uśmiechnął. Kim jest ta dziewczyna, że tak na niego działa? Czy to możliwe, że coś między nimi jest? W końcu Niall wspomniał, że kiedyś podobała mu się i rozwalił im związek. Może on tylko wmawia każdemu, że się nigdy nie zakocha, a tak naprawdę jest z Alex i ukrywają swój związek?
-Co Ci o niej powiedział? -zaczął dopytywać. Zauważyłam ciekawość w jego oczach, a złość całkowicie zniknęła.
-Mówił o ich związku, o rozstaniach i powrotach, o jej mamie, no i o tym jak wykorzystał jej zanik pamięci. -wyjaśniłam spokojnie, pomijając informację dotyczącą Harr'ego. Wolałam nie ryzykować niepotrzebnie.
-A tak dokładniej? -chciał wiedzieć więcej szczegółów. Zauważyłam, że coś jest na rzeczy.
-Powiedział, że ją kocha i chciałby to naprawić, ale nie wie jak. -odpowiedziałam, spoglądając nieśmiało na Styles'a. Gdy usłyszał moje słowa, odetchnął tak jakby z ulgi i szczerze się uśmiechnął. Nie miałam pojęcia co jest dokładnie powodem jego nagłej zmiany nastawienia, ale wiedziałam, że jest to związane z tą dziewczyną.
-W porządku. Dziękuję, że to mi powiedziałaś. A wracając do Ciebie i Niall'a, to zdajesz sobie sprawę z tego, że będziemy mieć teraz piekło? -spytał, podnosząc na mnie wzrok. Tak, doskonale wiedziałam co nas teraz czeka.
-Taa... -odpowiedziałam niechętnie.
-Oni zaczynają się domyślać, że coś między nami jest nie tak. -kontynuował. -Musimy im pokazać, że naprawdę jesteśmy razem.
-Co masz na myśli? -znowu nie wiedziałam o co mu chodzi. -Przecież robimy wszystko co powinniśmy. -no bo co więcej możemy zrobić?
-To za mało. Muszę Cię pocałować. -powiedział poważnym tonem, a ja nagle podniosłam na niego wzrok. Moje oczy zrobiły się znacznie większe.
-Słucham? -spytałam z niedowierzania. Czy on naprawdę powiedział, że musi mnie pocałować? Może znowu sobie coś ubzdurałam.
-Słyszałaś. -odpowiedział tym samym poważnym tonem. -Jeśli się nie zgodzisz, to znaczy, że jesteś tchórzem. -posłał mi szyderczy uśmiech. Nie jestem tchórzem.
-Nie. -zaprzeczyłam. Nie mogłam się na to zgodzić, co nie znaczy, że jestem tchórzem.
-Jak chcesz. Idziemy na spacer. -wstał z krzesła i skierował się w stronę przedpokoju. Niechętnie poszłam za nim i zaczęłam zakładać buty. Gdy wyszliśmy przed budynek, Styles złapał mnie za rękę. Nie rozmawialiśmy. Nawet nie wiedziałam o czym miałabym z nim rozmawiać. Poza tym nadal byłam zła za to co powiedział kilka dni temu, wciąż mnie nie przeprosił. Dotarliśmy do parku. Było tam dużo osób. Harry zaczął mi o czymś opowiadać i uśmiechać się, próbując pokazać innym, że dobrze się dogadujemy. Mówił mi o tym, że nagrywają płytę, o żartach Louis'a i o wielu innych rzeczach dotyczących zespołu. Patrząc na nas z boku, można by pomyśleć, że rzeczywiście się dogadujemy. Nagle Harry podniósł na mnie wzrok i lekko uśmiechnął. Nie miałam pojęcia co zamierzał zrobić. Nim zdążyłam pomyśleć, co planuje poczułam jego usta na moich. Początkowo musnął delikatnie moje wargi. Drugie podejście nie było już takie delikatne. Wręcz się prosił, aby mógł wepchnąć swój język do moich ust. Nie chciałam mu na to pozwolić, miałam ochotę zacząć krzyczeć, lecz nie było to ani miejsce, ani czas. Nie miałam wyjścia, musiałam odwzajemnić pocałunek. Nie było aż tak źle, jak myślałam. Gdy zaczął „dobijać się” do moich warg, zakładałam, że będzie nachalny i niezbyt delikatny. Było zupełnie inaczej. Każdy ruch warg Harr'ego był bardzo delikatny, ale zarazem z wyczuciem. Wiedział jak w danym momencie miał ułożyć swój język, aby współgrać z moim. Miał takie miękkie i delikatne wargi. Były idealne i takie ciepłe. Czułam, że moje ciało zalewa fala przyjemnego ciepła i dreszczy. To wszystko było niekontrolowane. Zamiast szybko zakończyć pocałunek, ja zatapiałam się w jego ustach i pozwalałam, aby trwało to dłużej. Ten pocałunek był wyjątkowy i idealny. O wiele razy lepszy niż wszystkie łącznie pocałunki Natt'a. Jego usta były o wiele lepsze niż usta Natt'a. Nienawidziłam Harr'ego za te wszystkie niemiłe słowa skierowane w moją stronę, jednak nie potrafiłam go odepchnąć. Odkąd poczułam jego usta, chciałam więcej. Potrzebowałam tego pocałunku, jak niczego innego. Kiedy Hazz zwalniał tempo ruchu warg, ja robiłam mu na przekór. Jego usta do moich w tamtym momencie działały jak dwa magnesy o przeciwnych biegunach.
-Wiedziałem, że jednak ulegniesz. -szepnął mi na ucho, po zakończonym pocałunku. Spojrzałam na jego twarz. Gościł tam szyderczy uśmiech zwycięzcy. Prowadził w naszej rywalizacji. Pierwszy raz miał nade mną kontrolę. Dopiero wtedy doszło do mnie co właściwie zrobiłam. Popełniłam największy błąd ze wszystkich możliwych! Pozwoliłam na to, aby Styles mnie całował. Czułam się poniżona i wykorzystana. Może to tylko pocałunek, ale dla mnie to AŻ pocałunek. Nie całuje się kogoś tak po prostu bez powodu. Przynajmniej ja nie całuję bez powodu. Więc czemu pozwoliłam mu na to? Czemu się nie odsunęłam? Przecież zrobił mi tyle złych rzeczy! To nie może się powtórzyć. Ten pocałunek był przeogromnym błędem, którego nie mogę popełnić kolejny raz. W dodatku zauważyłam, że dało mu to pewnego rodzaju satysfakcję. Prowadził. W odpowiedzi na jego stwierdzenie krzywo się uśmiechnęłam i przewróciłam oczami.
-Wolałam nie robić tutaj żadnych scen. -powiedziałam niechętnie w jego stronę, jednak on mi posłał uśmiech „zwycięzcy”. Chyba nie chciał mi wierzyć. Mam nadzieję, że nie pomyśli sobie, że np. nie odepchnęłam go, ponieważ coś do niego czuję, bo to wcale nie jest prawdą. Ja nic do niego nie czuję! Może i odwzajemniłam pocałunek i pozwoliłam na to, aby go pogłębił, ale to tylko dlatego, że brakowało mi tego. Tak to jest kiedy jest się samotnym. Jeden pocałunek i można zwariować. Nie mogę zaprzeczyć, że mi się nie podobało, bo mi się podobało, ale to nadal nic nie znaczy. Moje zachowanie tłumaczę jedynie tęsknotą za tego typu czułościami, niczym więcej, a już na pewno nie żadnymi uczuciami. To był tylko pocałunek z Harry'm dupkiem Styles'em. Czym ja się ekscytuję? Pocałunek jak każdy inny. No dobra, nie był jak każdy inny. Był najlepszy ze wszystkich! Ale to nadal nie znaczy, że coś do niego czuję. To oznacza tylko, że Harry dobrze się całuje. Nic więcej. Właściwie to po co ja sama sobie się z tego tłumaczę? Ugh, co ze mną się dzieje? Moje myśli są pokręcone i nie trzymają się kupy, a ja właśnie uświadomiłam sobie, że doszłam z Harry'm do kawiarni i zamówiłam czekoladowe lody, których nienawidzę. Czemu je zamówiłam? Zrobiłam to nieświadomie. Mój umysł był zbyt zajęty myśleniem o pocałunku i tych perfekcyjnych, pełnych, miękkich ustach Harr'ego.
-Jutro mam koncert, przyjdziesz? -zaproponował mi Harry, a ja tylko pokiwałam twierdząco głową, mrucząc pod nosem ciche „mhm” i dalej zajęłam się obserwowaniem idealnych ust Harr'ego. Nie mogłam oderwać od nich oczu. Sposób w jaki układał je, opowiadając mi o ostatniej trasie koncertowej, był niesamowity. Mogłabym patrzeć się i patrzeć. Nie obchodziło mnie nic innego, oprócz tych jego cholernie perfekcyjnych ust.


________________________________
Witam was po jakże długiej nieobecności (taa, dla mnie tydzień to bardzo długo!)

Piszę tą notkę trzeci raz. Najpierw się chwaliłam moimi ostatnimi osiągnięciami, a potem wyżalałam z moich problemów, aż w końcu doszłam do wniosku, ze i tak was to nie interesuje, więc napiszę coś o 1D i nowym opowiadaniu.
To zacznę o opowiadaniu, zdradzę wam imię głównej bohaterki i kilka innych rzeczy. A więc ma ona na imię Charlie. Charlie ma nietypowy charakter i jest cóż, trochę zagubiona. Zayn - główny bohater z jednej strony jest przeciwieństwem Charlie, a z drugiej bardzo do niej podobny. I chyba najlepiej mi się pisze o Zayn'ie opowiadania. Był już Niall i mimo, że go lubię, nie poradziłam sobie zbyt dobrze. Teraz jest Harry i w miarę podoba mi się pisanie o nim, bo przychodzi mi to łatwo. Ale jednak wolę pisać o Malik'u, sama nie wiem czemu. Może dlatego, że jest moim ideałem? Nie potrafię wybrać, którego najbardziej lubię, ale jak mam ocenić, który jest najprzystojniejszy, to stawiam na Zayn'a.
A teraz o 1D.
Czy tylko mi się wydaję, że piosenka You & I"  jest o Larry'm? Nie jestem Larry Shippers, ani to drugie z Eleanor, ale tak na logikę, to jakby Larry był prawdziwy to trochę tekst jest taki do nich jakby napisany xD Podobnie jak "Little Things". Właśnie w piątek na angielski śpiewałam koleżance LT i pani mnie wzięła za to do odpowiedzi xD
Więc to tyle, żegnam w was w najbardziej nudnej notce na świecie ;/ Podziwiam tych, którym chciało się to czytać. Zero pomysłu na notkę...
 Aaaa i jeszcze chcę wam podziękować, że czytacie to i szczególnie osobom które komentują 
pozdrawiam was wszystkich i do środy! <3 To na prawdę wiele dla mnie znaczy. Widzę, że z każdym rozdziałem przybywa czytelników i sprawiacie, że w końcu się uśmiecham i można powiedzieć, że dzięki wam znowu jestem szczęśliwa. :) Chyba właśnie dlatego zaczęłam pisać, aby znaleźć jakąś drogę, jakiąś odskocznię od problemów i mi się to dzięki pisaniu i wam, że to czytacie udało. Dziękuję! <3

niedziela, 6 kwietnia 2014

More Than famous || Rozdział 14

 komentarz = szacunek i motywacja dla autora

"No we don't get down
We can turn this 'round
And maybe
It's today ahh yeahh"

-Lyn! Wstawaj! -wyrwał mnie ze snu irytujący o tej porze głos Beccy. Przekręciłam się leniwie w jej stronę i niechętnie podniosłam powieki.
-Coś się stało? -spytałam lekko przestraszonym głosem. Zwykle nie budziła mnie wcześnie rano bez powodu, a w tej chwili nie widziałam żadnego powodu.
-Chciałam zapytać się Ciebie o to samo. Wróciłaś wczoraj wieczorem, a miałaś zostać na noc. -zaczęła mi wyjaśniać wszystko po kolei. Nagle spojrzała się na moją twarz i zrobiła przestraszoną minę. Aż taka jestem brzydka, że tak reaguje na mój widok? -Boże, Lyn... -przyłożyła dłonie do ust. O co jej do cholery chodzi? -Czy ty płakałaś? -dodała po kilku sekundach ciszy. No pięknie... Całkowicie zapomniałam o wczorajszym wieczorze, o rozmowie ze Styles'em. Na samą myśl o wydarzeniu z poprzedniego dnia poczułam silne ukłucie w serce. Bolało bardzo... I nadal boli... W dodatku znowu miałam ochotę wybuchnąć płaczem, ale nie mogłam zrobić tego przy Becks. Nie mogę jej powiedzieć o umowie, poza tym mogę płakać tylko przy Nathanie... Ale Natt'a już nie ma...
-Umm... -zaczęłam niepewnie, wciąż myśląc co powinnam jej powiedzieć. -Tak. -potwierdziłam jej obawy, a ona zrobiła jeszcze większe oczy ze zdziwienia i przerażenia. Widziała mnie tylko raz płaczącą, ale wtedy miałam bardzo sensowny i jasny powód, a teraz? Dla Beccy płacz u mnie był czymś nierealnym, równającym się z cudem.
-Co się stało? -usiadła na brzegu łóżka i wbiła swój wzrok we mnie. Oczekiwała wyjaśnień. Wyjaśnień, których nie mogłam jej dać. Źle się z tym czułam, ale musiałam ją okłamać, przynajmniej częściowo.
-Pokłóciłam się z Harry'm. -ten fakt powiedziałam zgodnie z prawdą. Miałam nadzieję, że nie będzie wnikać, ale oczywiście nadzieja matką głupich.
-O co poszło? -dopytywała. Ehh... wiedziałam, że nie odpuści.
-Taka mała sprzeczka... Właściwie to o głupotę... Harry czepia się, że za dużo czasu spędzam z Niall'em, a ja z Horan'em się tylko przyjaźnię i się przez to pokłóciliśmy. -skłamałam. Beznadziejne kłamstwo, prawda? Ale nie miałam czasu, aby wymyślić coś innego. O tak wczesnej porze mój mózg pracuje jedynie w umiarkowanym stopniu.
-Czyli Harry jest zazdrosny... -podsumowała Beccy. Nie, Harry wcale nie jest zazdrosny. Wiedziałam, że teraz sypnie mi jakąś dobrą radą, która akurat w tej chwili nie jest mi potrzebna, bo w końcu wcale nie chodzi o Nialler'a. -Wiesz, jak jest zazdrosny, to znaczy, że mu zależy na Tobie, więc z jednej strony to dobrze. Ale musicie sobie wszystko spokojnie wyjaśnić. -zaczęła mi doradzać, co powinnam zrobić. Jest kochana, że chce dla mnie dobrze, ale gdyby tylko wiedziała prawdziwy powód kłótni ze Styles'em...
-Dziękuję Becks, jesteś kochana. -przytuliłam siostrę w ramach podziękowań. -Muszę iść się wykąpać. Wyglądam pewnie jak zombie. -zaśmiałam się pod nosem ze swojego wyglądu. Na prawdę musiałam wyglądać okropnie, roztrzepane włosy, rozmazany od łez makijaż i podpuchnięte oczy. Tak nie powinna wyglądać „dziewczyna” Harr'ego Styles'a.
-Prysznic dobrze Ci zrobi. -stwierdziła Rebecca i wstała z łóżka. -Zrobię Ci coś do jedzenia w tym czasie. -powiedziała na odchodne i skierowała się do kuchni. Ja mozolnie wstałam z łóżka i wyciągnęłam parę granatowych spodni, kremowy sweterek i czystą bieliznę. Z tym zestawem poszłam do łazienki, gdzie wzięłam orzeźwiający prysznic. Założyłam na siebie czyste ubrania, zrobiłam delikatny makijaż, aby ukryć zmęczenie na twarzy, a mokre włosy zostawiłam rozpuszczone, żeby mogły swobodnie wyschnąć. Gdy wyszłam z łazienki do moich nozdrzy doszedł słodki zapach. Idąc tym tropem, znalazłam się w kuchni, gdzie zastałam Rebeccę stojącą przy kuchence i Niall'a, siedzącego na krześle przy stole. Zdziwiła mnie jego obecność. Przecież nie mówił, że przyjdzie, a nigdy nie przychodził bez zapowiedzi.
-Hej Lyn! -szeroko się do mnie uśmiechnął. Jego uśmiech zawsze działał na mnie uspokajająco.
-Cześć Niall. Nie chcę być niemiła, ale co ty tutaj robisz? -skrzyżowałam dłonie na klatce piersiowej i posłałam mu przenikliwe spojrzenie. Mam nadzieję, że Harry go nie wysłał. Właściwie to po co Harry miałby wysłać do mnie Niall'a? Ale ja jestem głupia. Przecież nie obchodzę Styles'a.
-Martwiłem się o Ciebie. Wczoraj wyszłaś z mieszkania Harr'ego nic nie mówiąc. Potem dzwoniłem do Ciebie wiele razy, ale miałaś wyłączony telefon. Już myślałem, że coś Ci się stało. Zawsze ode mnie odbierasz. -tłumaczył wszystko po kolei ze zmartwieniem wyrysowanym na twarzy. Jest taki kochany!
-Przepraszam, komórka mi się rozładowała. -skłamałam. Tak naprawdę celowo wyłączyłam telefon, ponieważ każdy z chłopaków, oprócz Harr'ego, próbował się do mnie dodzwonić, a to tylko zakłócało mój spokój, którego potrzebowałam minionej nocy.
-Wszystko w porządku? -spytał zmartwiony, a ja tylko pokiwałam twierdząco głową. Tak naprawdę nie byłam pewna czy jest w porządku.
-Jestem tylko trochę głodna. W końcu nawet nie udało mi się spróbować naszych ciasteczek. -zaśmiałam się cicho pod nosem i zajrzałam Beccy przez ramię, sprawdzając co pichci.
-Już kończę. -odezwała się siostra. Zrobiła mi pysznego omleta, którego posmarowałam nutellą. Tyle kalorii!
-No, wczoraj nie zdążyłaś spróbować ciasteczek, dlatego przyniosłem Ci je dzisiaj. -wskazał na pudełko stojące na stole. Jak ja mogłam go nie zauważyć? Od razu wzięłam pudełko do rąk i otworzyłam pokrywkę. Czekoladowe ciasteczka! Moje czekoladowe ciasteczka! Tak, wiem. Brzmię jak psychopatka, ale jeśli w grę wchodzą czekoladowe ciasteczka, to nic innego się nie liczy. To takie moje małe uzależnienie.
-Jesteś kochany! -krzyknęłam na całą kuchnię, a Beccy pokręciła tylko głową z niedowierzania.
-Kilka czekoladowych ciastek, a Lyn już jest wniebowzięta. One działają na nią lepiej niż Harry. -zaśmiała się pod nosem, a twarz Niall'a przybrała grymas.
-Harry wcale nie działa na Lyn. -odezwał się Horan, Beccy posłała mu przenikliwe spojrzenie, a ja kopnęłam Niall'a pod stołem. -Auu... -powiedział z bólu, a ja zaczęłam się śmiać. Miałam nadzieję, ze Becks nie wyłapała niczego z kontekstu. -To znaczy, nic nie działa na nią bardziej niż Harry. -poprawił się blondyn i sztucznie szeroko się uśmiechnął. Gdy Rebecca odwróciła się ponownie w stronę kuchenki, z ust Niall'a wyczytałam pytanie „Co to miało być?”. Ja tylko w ten sam sposób odpowiedziałam „Potem Ci powiem.”. Najlepszy sposób do porozumienia się. Niestety tylko do prostych słów. Szybko dokończyłam swojego omleta i włożyłam brudne naczynia do zlewu. Zamierzałam je później pozmywać. Nie miałyśmy zmywarki, musiałyśmy oszczędzać.
-Beccy, ty chyba często nocujesz u Lyn, prawda? -spytał melodyjnym głosem Horan. Ostatnio często w moim mieszkaniu widział Rebeccę. Właściwie rzadko kiedy jej nie widział. W końcu jak mieszkała ze mną, to gdzie miała się podziać? No, ale każdy myśli, że nie mieszka tutaj.
-Tak, ostatnio często. -potwierdziła jego spostrzeżenia Becks. Stała oparta o blat z talerzem w ręku i zajadała się omletem.
-Ugh... -lekko się zdenerwowałam widząc, że Niall siedzi, a Beccy musi stać. -A myślałam, że Niall Horan jest dżentelmenem. -powiedziałam sarkastycznie w stronę chłopaka. On spojrzał się na mnie ze zdezorientowaną miną, a Beccy zaczęła się śmiać. Dopiero wtedy przeniósł swój wzrok na nią i zrozumiał o co chodzi. Od razu się podniósł.
-Beccy, może usiądziesz? -zaproponował jej, wskazując na krzesło. Zaczęłam się z niego śmiać. Zdecydowanie swoim zachowaniem poprawił mi humor. W myślach pojawiło mi się wyobrażenie Niall'a i Beccy razem. Wyglądaliby razem uroczo. Nie za wysoki blond włosy głodomorek i jeszcze niższa, drobna brunetka z nieśmiałym uśmiechem na twarzy. Idealnie do siebie by pasowali. Na samą myśl ich razem, szeroko się uśmiechnęłam.
-Co jest Lyn? -Becks zauważyła, że nad czymś się zastanawiam.
-Tak sobie tylko rozmyślam. Nie ważne. Pyszne śniadanie mi zrobiłaś siostrzyczko. Dziękuję. -posłałam jej ciepły uśmiech i wstałam z krzesła. -To co Niall? Może się przejdziemy? -zaproponowałam chłopakowi. Wiedziałam, że oczekuje ode mnie kilku wyjaśnień, między innymi związanych z Beccy. Nie mogłam z nim o tym rozmawiać w mieszkaniu, przy Rebecce. Mogła wszystko usłyszeć. Nie mogła dowiedzieć się prawdy, przynajmniej nie w taki sposób. Kiedy już to się skończy, powiem jej wszystko, ale jeszcze nie teraz. Robię to dla niej. Tylko i wyłącznie dla niej. Nie potrzebuję tych pieniędzy dla siebie. Gdyby mi bardziej zależało na pieniądzach, niż na życiu siostry, mogłabym już dawno być w stanach z moją „kochaną” rodziną i nie martwić się o to w jaki sposób Styles może mnie obrazić. Ba! Pewnie nawet bym nie poznała Harr'ego. I wszystko by było proste. Nie miałabym powodu do złości i nerwów. Pewnie teraz siedziałabym na miękkiej, skórzanej kanapie wtulona w Natt'a. Ciekawe, czy gdybym została, nadal bym była z Nathan'em? Ta myśl dręczy mnie od samego wyjazdu. Ale to on zrezygnował, nie ja. Nie walczył. Sam stwierdził, że nie ma sensu tego ciągnąć, że prędzej, czy później odległość nas zniszczy. To jego wybór, nie mój. Moim wyborem było tylko życie Rebecci. Ciekawe, czy gdybym została TAM, ona teraz by żyła? Skąd by wzięła pieniądze na leczenie? Gdzie by mieszkała? Czy zniosłabym myśl, że coś mogło jej się stać, siedząc w ogromnym mieszkaniu mamy, nosząc cholernie drogie ciuchy? Nie żałuję, że tak postąpiłam. Z tym wyborem wiązało się wiele negatywnych konsekwencji, ale jest też jedna pozytywna rzecz, może jedyna, ale jest. Beccy jest tutaj, ze mną i dzięki mnie będzie jeszcze długo.
-O czym tak myślisz Lyn? -moje dumanie przerwał Niall. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, gdzie jesteśmy. Zdążyliśmy już przejść spory kawałek. Doszliśmy do cichszej strony parku, gdzie nie ma zbyt dużo osób. Każdy kto tutaj przychodzi, chce odpocząć i spokojnie spędzić wolny czas, czytając książkę, czy rysując, opierając się o pień drzewa.
-Tak tylko sobie rozmyślam, co by było, gdybym niektóre sytuacje rozegrała inaczej. -wyjaśniłam, wymuszając na swojej twarzy delikatny uśmiech. Niall był jedną z nielicznych osób, przy której mogłam być w stu procentach sobą, nawet jeśli nie znał o mnie całej prawdy.
-Żałujesz, że przeprowadziłaś się do Londynu? -spytał, wprowadzając mnie z zdezorientowanie. Niepotrzebnie tak zareagowałam, ponieważ każdy, nawet Styles wiedział, że nie mieszkałam wcześniej w Londynie. Nikt nie wiedział, gdzie dokładnie wcześniej byłam. Niall wie tylko, że w stanach, nie podałam mu konkretnych informacji.
-Nie. -odpowiedziałam bez większego namysłu. Na to pytanie sama sobie dałam przed chwilą odpowiedź, nie zamierzałam ponownie tego wyjaśniać. -Z jednej strony jest to jeden z lepszych wyborów. -tym razem szczerze się uśmiechnęłam. Cieszyłam się, że dzięki mnie Rebecca żyje.
-Dlaczego Beccy nie wie o Harry'm? -wiedziałam, że w końcu o to zapyta. Ale nie widzę powodu, dlaczego go to dziwi. Przecież to oczywiste, że tylko oni wiedzą o umowie.
-W umowie było, że oprócz was nikt nie może się dowiedzieć, dlatego nie mogłam jej powiedzieć. -wyjaśniłam mu pokrótce.
-Nie przeszkadza Ci to, że ją okłamujesz? -kontynuował swoje pytania.
-Przeszkadza, nawet nie wiesz jak bardzo. Ciągle się obwiniam za to, że ją okłamuję, ale nie mogę nic zrobić. Ona nie może się dowiedzieć, nawet jeśli bardzo bym tego chciała. -odpowiedziałam i wypuściłam powietrze z płuc. Czy ufałam Niall'owi? Kolejna myśl, która zaczęła mnie dręczyć. Mówiłam mu dużo, ale i tak nie wystarczająco dużo. Horan jest bardzo troskliwy i opiekuńczy, nie naciska na nic, choć jestem pewna, że chce wiedzieć niektóre rzeczy.
-Jeśli złamiesz umowę, nic wielkiego się nie stanie. Przecież skoro się przyjaźnicie, ona nikomu nie powie. Kto jak kto, ale według mnie ona zasługuje naprawdę. -jednak potrafi pomóc. Ma rację. Beccy nie zdradzi nikomu tej tajemnicy. Bo po co miałaby to robić?
-Masz rację. Dziękuję. Porozmawiam z nią o tym niedługo. -obiecałam chłopakowi i przytuliłam w ramach podziękowań.
-Nie ma sprawy. Ja po prostu chcę dobrze dla Ciebie. Nie chcę patrzeć, jak cierpisz. Wiem, że Beccy wie o wiele więcej ode mnie i w niektórych rzeczach ona pomoże Ci bardziej, niż ja, ale musi wiedzieć o umowie. -powiedział, jeszcze mocniej mnie przytulając. Mimo, że był to tylko zwykły przytulas, dawno nie poczułam od nikogo takiego ciepła. Brakuje mi tego.
-Co masz na myśli? -przez głowę zaczęły przechodzić mi różne scenariusze. Byłam pewna, że Niall domyśla się, że czegoś nie wie, ale nie wiedziałam, że jest aż tego pewien.
-Każdy ma jakąś przeszłość. Ty też, tylko twoja nie jest taka kolorowa jak innych. Musiałaś dużo przejść i cierpieć. Nie mam pojęcia co spotkało Cię w życiu i nie musisz mi tego mówić, bo wiem, że pewnie jest Ci z tym ciężko. -powiedział na jednym wydechu. Jest taki kochany. Wie, że coś jest na rzeczy, ale nie naciska. To jest w nim najlepsze.
-To za wcześnie, aby o tym rozmawiać. -z moich oczu mimowolnie na samo wspomnienie uroniła się pojedyncza łza. -Dziękuję, że nie naciskasz. -nieśmiało uśmiechnęłam się do chłopaka, a on koniuszkiem palca wytarł spływającą po moim poliku łzę.
-Drobiazg. -odpowiedział łagodnym głosem i uśmiechnął się do mnie, łagodząc wszelki ból w moim sercu.
-Dlaczego właściwie mi pomagasz? Ciągle mnie bronisz przed Harry'm? Stajesz po mojej stronie? -w końcu zadałam pytanie, które dręczyło mnie od dłuższego czasu. Za każdym razem, kiedy kłóciłam się z Harry'm, Nialler bronił mnie. Był zawsze, gdy go potrzebowałam.
-Nie zasługujesz na to, aby ktokolwiek Cię ranił. Nie zasługujesz na cierpienie. Harry nie jest wcale taki, jakiego ty znasz. Jesteście do siebie podobni. On też dużo przeszedł w życiu. Cały czas trzymał całą złość w sobie. Zawsze był spokojny, nigdy arogancki i chamski. Dopiero, gdy poznał Ciebie, zaczął się tak zachowywać. Obydwoje potrzebujecie czasami wyładowania i natrafiliście na siebie. On całą złość wykłada na Tobie, a ty na nim. Udajesz twardą i on złapał ten haczyk, więc myśli, że ty i tak się tym nie przejmujesz, ale ja widzę, że sprawia Ci przykrość. Ktoś Cię w końcu musi przed nim bronić. -zaczął mi wszystko opowiadać, a ja nie mogłam uwierzyć, że to może być prawda. Harry ma jakąś przeszłość? Jaką? Co się takiego wydarzyło, że ten chłopak ma w sobie tyle złości? Skoro wczoraj zaczął wytykać mi problemy z rodzicami, to może sam takie miał?
-Mógłbyś mi powiedzieć, jaką Harry ma przeszłość? Rozumiem jeśli nie, w końcu wy się przyjaźnicie, a on mnie nawet nie lubi. -w duchu jednak miałam nadzieję, że Niall mi powie. Potrzebowałam to wiedzieć. Może to zmieniłoby moje podejście do Harr'ego? Kilka razy próbowałam być miła, ale bez skutku. Żaden argument nie działał, ale teraz może podziała? Może będę potrafiła normalnie z nim rozmawiać, bez żadnych kłótni?
-Nie wiem, czy Harry byłby zadowolony, ale powiem Ci. Powinnaś wiedzieć. Ten chłopak sprawił Ci wiele cierpienia, więc powinnaś znać przyczynę. Kiedy Harry miał 7 lat, jego rodzice się rozwiedli. On bardzo to przeżył. Trudno mu było patrzeć, jak jego mama płakała wieczorami. Ma bardzo słaby kontakt z ojcem. Początkowo jego ojciec wcale się nie odzywał do Harr'ego. Nastoletnie lata były ciężkie dla niego. Wtedy, gdy najbardziej potrzebował ojca, był sam. Potem, gdy dostaliśmy się jako zespół do X-Factora, również nie był łatwo. Pojawili się hejterzy, a Harry z nas wszystkich najbardziej to przeżywał. Nie raz widziałem go płaczącego, ale nigdy złego. Teraz nie płacze, znalazł inny sposób na rozładowanie, znalazł Ciebie. -Niall wszystko mi wytłumaczył, a ja czułam się zażenowana swoim zachowaniem. Byłam okrutna i podła dla Harr'ego. Gdybym tylko wiedziała o jego przeszłości, na pewno byłabym dla niego o niebo milsza. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że Harry kilka razy próbował być dla mnie miły, ale za każdym razem go odpychałam. Tak samo jak on potrzebowałam rozładowania. Czemu padło na niego? Na osobę, która wycierpiała równie dużo jak ja. Nasza znajomość nie musiała wcale tak wyglądać. Przecież mogliśmy się przyjaźnić. To wcale nie jest trudne być miłym dla siebie. Przy bodajże Becks potrafimy być dla siebie mili. Czemu nie możemy być na co dzień tacy dla siebie? Może jeśli on by wiedział o mojej przeszłości, zachowałby się inaczej? Może zareagowałby tak, jak ja teraz?
-Jestem okropna. Jak ja mogłam się tak zachowywać w stosunku do niego? -sama siebie karciłam za swoje zachowanie. Nie miałam żadnego dobrego usprawiedliwienia.
-Spokojnie. -Niall mnie przytulił. -Nie obwiniaj się za to. Nie wiedziałaś o niczym. On też nie jest lepszy. Wasze relacje budują dwie strony, nie tylko ty je zepsułaś. -próbował załagodzić moje myśli, jednak ja nadal czułam się winna. Fakt, że jego zachowanie nie należało do tych najmilszych, ale próbował, a ja to zlekceważyłam. -Lyn, proszę, nie mów mu, że wiesz. -poprosił mnie Niall, a ja pokiwałam tylko twierdząco głową.
-Jesteś wspaniałą osobą Niall. W życiu nie spotkałam milszej osoby. Jak to jest, że nadal jesteś sam? Zasługujesz na to, aby być szczęśliwym. -spojrzałam się w błękitne oczy chłopaka. Były piękne, lecz gdy powiedziałam, że zasługuje na szczęście, nagle iskierki w jego oczach wygasły. Co jest Niall?
-Nie, nie zasługuję. -spuścił głowę w dół i nerwowo zacisnął wargi. Czy to odpowiedni moment do rozmowy? Wiem, że poruszyłam trudny dla chłopaka temat. W życiu go tak przygnębionego nie wiedziałam.
-Zrozumiem jeśli mi nie powiesz, w końcu ja też Ci o wielu rzeczach z mojego życia nie powiedziałam. Widzę, że coś jest nie tak. Gdy wspomniałam, że zasługujesz na bycie szczęśliwym, nagle posmutniałeś. Chciałabym Ci pomóc. -chłopak podniósł głowę do góry. Ujrzałam na policzkach chłopaka kilka łez. Co musiało się wydarzyć, że zawsze uśmiechnięty chłopak płacze?
-Jestem dupkiem Lyn. Większym niż Harry. -jeszcze mocniej zacisnął wargi i przymknął oczy, powodując, że kolejne łzy ujrzały światło dzienne.
-Nie mów tak. Jesteś najwspanialszą osobą na świecie, jaką znam. -próbowałam podnieść chłopaka na duchu, jednak na marne.
-Widocznie poznałaś mało osób. -powiedział smutnym głosem. Nie miałam pojęcia co mam zrobić, co powiedzieć. -Mogłem teraz być szczęśliwy, ale z własnej głupoty nie jestem. Zraniłem najcudowniejszą osobę na całym świecie. -z jego oczu zaczęły strużkiem lecieć łzy. Czy to możliwe, że Niall kogoś skrzywdził? Przecież on jest taki dobry. Nie mógłby nikomu nic zrobić, ani fizycznie, ani psychicznie.
-Nie płacz, proszę. -Przytuliłam chłopaka, a on jeszcze bardziej zaczął płakać. Ten widok mógłby wydawać się nierealny, ale Niall naprawdę płakał w moją koszulkę. W dodatku byłam od niego o kilka centymetrów wyższa, więc mój wzrost ułatwiał to.
-Nie mogę sobie wybaczyć tego, co jej zrobiłem. -ahh, czyli chodzi o dziewczynę. Czy on z nią był? Co jej zrobił? -Była taka dobra, a ja wszystko spieprzyłem. -cały czas łkał. Było mi bardzo przykro z jego powodu. Martwiłam się o tego nie za wysokiego głodomorka.
-Chcesz o tym porozmawiać? -odsunęłam się od niego na kilka centymetrów, a on pokiwał twierdząco głową. Usiedliśmy pod drzewem na trawie naprzeciwko siebie.
-Ma na imię Alex. Jest w twoim wieku. -zaczął opowiadać mi o tajemniczej dziewczynie. -Jest śliczną, nie za wysoką blondynką. Robi piękne zdjęcia. I ma siostrę bliźniaczkę- Camille, która przez pewien czas była z Louis'em, ale nie wyszło im. Oni przynajmniej rozstali się w zgodzie.
-Alex była twoją dziewczyną? -spytałam, chcąc potwierdzić moje przypuszczenia.
-Tak. -skinął twierdząco głową. -Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia. Możesz w to nie uwierzyć, ale naprawdę tak było. Spotkałem ją w Paryżu podczas pierwszej trasy koncertowej. Wtedy nie zapytałem jej nawet o imię, tylko o numer, który zgubiłem. Rok później spotkałem ją ponownie. Okazało się, że jest córką przyjaciela Paul'a. Wtedy jeszcze mieszkaliśmy wszyscy razem i ona też mieszkała z nami. Najpierw się przyjaźniliśmy, potem byliśmy razem. Było idealnie, dopóki ona nie wyjechała do swojej mamy. Harr'emu coś odwaliło i rozwalił nasz związek. Oczywiście przeszło mu i żałował tego, ale ja zamiast to naprawić, jeszcze bardziej zwaliłem. Ona mnie potrzebowała, jej mama była chora, a mi załączył się honor. Zacząłem się spotykać z inną dziewczyną, aby była zazdrosna. To było żałosne. Ona mnie kochała, a ja zachowałem się jak ostatni palant. Po jakimś czasie zrozumiałem, że robię źle i udało nam się odbudować nasze relacje. Jej mama wtedy umarła, było jej bardzo ciężko. Pamiętam każdą spędzoną chwilę z nią. Było idealnie. Dopóki znowu coś mi nie odbiło. Zacząłem spotykać się z inną dziewczyną, początkowo była to tylko przyjaźń, ale gdy ona chciała coś więcej, ja nie odepchnąłem jej. Okłamywałem Alex. Gdy Alexandra się o tym dowiedziała, miała wypadek. Straciła pamięć. Wykorzystałem to i udawałem, że jesteśmy szczęśliwą, zakochaną parą. Ona o wszystkim sobie przypomniała no i tak skończył się nasz związek. Minął już rok. Ona mnie nienawidzi. Nie chce mnie znać. Tak bardzo za nią tęsknię. Chciałbym to naprawić, ale nie potrafię. Próbowałem już wszystkiego, ona nie chce mi wybaczyć. Nie zasługuję na nią, nie zasługuję na szczęście. Tak bardzo ją kocham. -z oczu Niall'a leciały już pojedyncze łzy. Wpatrywał się pustym wzrokiem przed siebie. Było mi go bardzo szkoda.
-Nadal uważam, że zasługujesz na szczęście. Może zrobiłeś w swoim życiu kilka złych rzeczy, ale zrobiłeś też wiele dobrych. Nie możesz się poddać. Jeśli rzeczywiście ją kochasz, musisz o nią walczyć. Musisz jej pokazać, że Ci zależy. Jeśli ona Cię również kocha, powinna Ci wybaczyć, a jeśli Cię nie kocha, to szkoda twoich łez. Wierzę w Ciebie. Jesteś tylko człowiekiem, a ludzie popełniają błędy, to normalne. Każdy zasługuje na szczęście. Każdy. A ty szczególnie Niall. -skończyłam swój monolog i poczułam, jak chłopak się na mnie rzuca.
-Dziękuję. -szepnął mi na ucho i jeszcze bardziej zacisnął uścisk. Było mi miło, że mogłam komuś przynajmniej w taki sposób pomóc. -Ty też zasługujesz na szczęście Lyn. Na pewno kiedyś je znajdziesz.
-Dziękuję Niall. -uśmiechnęłam się do chłopaka, który odwzajemnił mój uśmiech. Zdecydowanie wolałam go uśmiechniętego, niż płaczącego.
-Więc co powinienem zrobić? -spytał z nadzieją w głosie, że dam mu kolejną radę.
-Zacznij od małych rzeczy. Wiesz, gdzie teraz mieszka, albo gdzie możesz ją znaleźć? -spytałam, obmyślając plan.
-Wiem, gdzie mieszka, ale tam jest jej siostra i tata. Gdy ostatnio przyszedłem do niej, jej siostra nawet nie wpuściła mnie do mieszkania. Nienawidzi mnie bardziej niż Alex. -zaśmiał się cicho pod nosem. Próbowałam sobie wyobrazić, jak ta dziewczyna wygania Niall'a z mieszkania. -Ale Harry wie, gdzie Alex pracuje. Oni się przyjaźnią, czasami spotykają. Muszę z nim pogadać. -gdy Niall wspomniał, że Harry spotyka się z tą dziewczyną, poczułam ukłucie w sercu. Niby tylko się przyjaźnią, ale jednak... dziwne uczucie.
-Gdy zdobędziesz ten adres, musisz tam iść, najlepiej z bukietem róż. Próbuj aż do skutku. Wysyłaj listy, rób wszystko, aby pokazać jej, jak bardzo ją kochasz. -powiedziałam chłopakowi mój pomysł.
-Lyn, chciałabyś, aby jakiś chłopak w taki sposób się o Ciebie starał? -nagle Niall zadał pytanie, które nie dotyczyło jego Alex.
-Cóż, nie wiem. Chyba tak. Wydaje mi się, że każda dziewczyna marzy o takich przeprosinach. -wyjaśniłam blondynowi. W sumie miło by było dostać od chłopaka bukiet róż.
-Ok, dziękuję. Mam nadzieję, że Hazz mi pomoże. -uśmiechnął się do mnie i ponownie przytulił. Nagle zaczął mnie łaskotać. Coś, czego nienawidzę najbardziej na świecie. Łaskotki to mój słaby punkt. Zaczęłam się śmiać w niebo głosy. Musiałam wyglądać jak wariatka, choć w sumie Horan nie lepiej. Nie mogłam wytrzymać ze śmiechu. Cudem udało mi się uciec od chłopaka. Położyłam się na trawie, próbując opanować śmiech. Nialler zaczął iść w moją stronę. Szybko wymyśliłam chytry plan mściwej zemsty. Gdy był coraz bliżej mnie, podstawiłam mu nogę tak, że wylądował na ziemi tuż obok mnie. Nie mogłam powstrzymać śmiechu. Po chwili dołączył do mnie i razem śmieliśmy się z siebie nawzajem i naszej głupoty. Zachowywaliśmy się jak przedszkolaki, ale o to właśnie chodziło, prawda? Chcieliśmy się dobrze bawić, nic więcej. Nie potrzebowaliśmy do dobrej zabawy alkoholu. Wystarczyła nam tylko nasza obecność. Tego dnia oboje nawzajem poprawiliśmy sobie humor i daliśmy dobre rady. Niall jest wspaniałym przyjacielem. Jestem pewna, że bez niego nie wytrzymałabym w tym „związku” z Harry'm. Horan zawsze mnie bronił i wspierał. Nadal to robi. Tak bardzo jest mi przykro z powodu Alex. Trudno mi uwierzyć, że mógł coś takiego zrobić. Mam nadzieję, że wszystko się między nimi ułoży. Dziewczyna jest ogromną szczęściarą, że na swojej drodze natrafiła Niall'a. W sumie tak samo jak ja. Nialler jest jak anioł. Mój anioł stróż, który obroni mnie przed każdym złem. Złem, którym jest zraniony Harry Styles.

____________________________
Witam was z już 14 rozdziałem! :) 
To tak kilka małych spraw. Nie ma tu Harr'ego, ale jest dużo o Harry'm. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe. Nie pasował mi do tego rozdziału. Ale obiecuję, że w następnych rozdziałach zajmiemy się relacjami Lyn i Hazzy. No właśnie, 15 rozdział jest jednym z tych najważniejszych! W ostatniej notce pisałam o nowym opowiadaniu - więc będę je pisać, ale na razie nie będę publikować. Nie lubię, gdy piszę nabieżąco i nie dodaję regularnie. Nigdy nie wiadomo co mi wypadnie, więc wolę być do przodu kilka rozdziałów. Druga sprawa, o której już mówiłam to rozdział 15 pojawi się dopiero w niedzielę. Niedługo mam egzaminy i nawet nie mam czasu dodawać postów i za bardzo pisać, więc mam nadzieję że ten jeden post do tyłu mi wybaczycie. <3 I ostatnia sprawa. Dostałam pytanie na maila o główną bohaterkę, a mianowicie czy dałam jej swój charakter. Więc z jednej strony tak. Oczywiście nie jest do mnie w 100 % podobna, ale częściowo tak. Między innymi ta pomocność Lyn. Dla mnie, tak jak dla naszej bohaterki rodzina stoi na pierwszym miejscu i jestem dla niej na prawdę dużo zrobić, nawet złych dla mnie rzeczy, będąc świadomo tych negatywnych konsekwencji. Kolejną cechą jest ten "spokój" Lyn. Zazwyczaj jestem spokojna i opanowana, ale jeśli ktoś mnie tak mocno wkurzy, a szczególnie jeśli wspomni o mojej rodzinie coś złego potrafię nieźle się wkurzyć i mścić się na nim. Jeszcze było pytanie nawiązujące do sytuacji rodzinnej Lyn. Może nie wiecie o co do końca chodzi, ale domyślacie się, że z nią coś jest nie tak. I pytanie dotyczyło tego czy znam taką sytuację. Więc odpowiedź brzmi i tak i nie. Ja mam wspaniałą, pełną, kochającą rodzinę <3 , ale znam z opowieści innych osób. Jestem ogólnie wolontariuszką i miałam okazję porozmawiać z osobą, która miała coś podobnego jak Lyn i to mnie zainspirowało do takiej problematyki w opowiadaniu. Jej i znowu się rozpisałam, a ostatnio postanowiłam, że będę pisać te notki krótsze...
No i na koniec, dodałam muzykę (pewnie zauważyłyście). Są to moje ulubione kawałki, przy których piszę i które mnie inspirują. Nie zanudzam wam już. Udanego dnia (bądź nocy, w zależności o której czytacie tego posta xD) To do niedzieli kochani <3